Τα χρόνια που σπούδασα στο ΕΜΠ ήταν ξεχωριστά, ανέμελα, αλλά και γεμάτα έντονο διάβασμα κατά τις εξεταστικές περιόδους. Το τμήμα μου  ήταν πολύ μικρό· η ΣΝΜΜ. Ήμασταν μόλις 55 φοιτητές, οπότε μέσα σε λίγους μήνες γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας και οι καθηγητές μας ήξεραν κι εκείνοι προσωπικά.

Ήμασταν μόνο πέντε κορίτσια στη Σχολή και αμέσως δεθήκαμε και με αφορμή περιστατικά όπως το ότι το κτίριο μας στην Πατησίων τότε δεν είχε αξιοπρεπείς γυναικείες τουαλέτες, και έπρεπε να πηγαίνουμε στα κτίρια των Πολιτικών Μηχανικών ή της Αρχιτεκτονικής ή να δανειζόμαστε το κλειδί της τουαλέτας που χρησιμοποιούσε το προσωπικό του τμήματος (κυρίως γυναίκες).

Τα πρώτα τρία χρόνια δούλευα σε φροντιστήριο, οπότε δεν παρακολουθούσα πολλές διαλέξεις και εμφανιζόμουν κυρίως στις εξετάσεις. Όμως τα τελευταία δύο χρόνια δεν έχανα μάθημα και κυριολεκτικά ζούσα στο νέο μας κτίριο στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου, όπου βρίσκονταν όλα τα πειραματικά και υπολογιστικά εργαστήρια.

Είχα μια ιδιαίτερα ξεχωριστή εμπειρία και εκπαίδευση στη Ναυπηγική Μηχανολογία, όπου πέρασα το μεγαλύτερο μέρος του τελευταίου μου έτους κάνοντας έρευνα και γράφοντας τη διπλωματική μου εργασία για τον αυτόματο υπολογισμό και την απεικόνιση των μηχανημάτων στα μηχανοστάσια αλιευτικών σκαφών.

Δούλευα χρησιμοποιώντας τον υπολογιστή του καθηγητή μου μέσα στο γραφείο του· ακούγοντας τις συνομιλίες του με άλλους καθηγητές, τόσο για τεχνικά όσο και για διοικητικά θέματα, άνοιξε τα μάτια μου. Τότε κατάλαβα ότι ήθελα να συνεχίσω στην έρευνα. Έβλεπα πόσο δημιουργική και ενδιαφέρουσα ήταν η ζωή και η δουλειά των καθηγητών μου σε σύγκριση με την εμπειρία των γονιών μου ως δημοσίων υπαλλήλων (ρουτίνα και ακαμψία).

Έτσι, ρίσκαρα και έκανα αίτηση για μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Ο καθηγητής της διπλωματικής μου, Καθηγητής Ιωαννίδης, μου έδωσε συστατική επιστολή και μου απονεμήθηκε ερευνητική θέση για πλοήγηση με υποβοήθηση GPS στις Μεγάλες Λίμνες. Καθώς ολοκλήρωνα τη μεταπτυχιακή μου διατριβή, η αυτοκινητοβιομηχανία εστίαζε στον έλεγχο των εκπομπών ρύπων, κι έτσι με τράβηξε αυτό το συναρπαστικό πεδίο, εντασσόμενη στα ερευνητικά εργαστήρια της Ford. Αυτή η εμπειρία οδήγησε στο διδακτορικό μου στην Ηλεκτρολόγων Μηχανικών με συνεισφορές στον βελτιστοποιημένο σε πραγματικό χρόνο έλεγχο κινητήρων και των συστημάτων καθαρισμού καυσαερίων.

Ως Καθηγήτρια, επαναπροσδιόρισα την ερευνητική μου κατεύθυνση στις κυψέλες καυσίμου υδρογόνου και στις μπαταρίες λιθίου-ιόντων.

Θέλω να κλείσω τονίζοντας πώς η εκπαίδευση που έλαβα στο ΕΜΠ και η κουλτούρα του τμήματος μου για τη σύνδεση με τη βιομηχανία μου έδωσαν τις ακαδημαϊκές δεξιότητες και το ήθος της σκληρής δουλειάς.