Σπούδασα Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο ΕΜΠ την περίοδο 1979-1984. Ήμουν πολύ τυχερή που ήμουν φοιτήτρια εκείνη την εποχή, καθώς μια νέα εποχή άρχιζε να ξεδιπλώνεται και υπήρχε διάχυτος ενθουσιασμός για το μέλλον. Ήμουν επίσης πολύ τυχερή που ανήκα σε μια εξαιρετική φουρνιά φοιτητών, τόσο από πλευράς ποιότητας όσο και συντροφικότητας. Λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού, δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω το πρώτο έτος. Όταν τελικά κατάφερα να ενταχθώ, βρήκα τεράστια υποστήριξη και βοήθεια τόσο από τους συμφοιτητές μου όσο και από τους καθηγητές μου, για την οποία θα είμαι πάντοτε βαθύτατα ευγνώμων. Η δυνατότητα να κυκλοφορώ, να παρακολουθώ μαθήματα και να συναναστρέφομαι με τους συμμαθητές μου, μου έδωσε αυτοπεποίθηση και ελπίδα.

Έχω πολλές όμορφες αναμνήσεις από τα φοιτητικά μου χρόνια και την πολύ δεμένη, αρκετά «σπασικλίδικη» παρέα μας. Περάσαμε αμέτρητες ώρες διαβάζοντας στην παλιά βιβλιοθήκη, όπου συστηματικά θάβαμε «χρονοκάψουλες» με σημειώσεις σε τυχαίους τόμους, ενώ σκαρώναμε αστείες φάρσες στο εργαστήριο σχεδιασμού μηχανολογίας. Οργανώναμε αυτοσχέδια μαθήματα χορού και εφευρίσκαμε ξεκαρδιστικές χορογραφίες στη διάσημη διπλή μαρμάρινη σκάλα του κεντρικού κτιρίου του ΕΜΠ στο κέντρο της Αθήνας. Σ’ αυτήν τη μαγική σκάλα είχαμε επίσης τις σοβαρές μας συζητήσεις και έντονες αντιπαραθέσεις, οδηγώντας και καθοδηγώντας τους εαυτούς μας προς την ενηλικίωση. Ήμασταν η πρώτη χρονιά που παρακολούθησε κάποια μαθήματα στη νέα Πολυτεχνειούπολη στου Ζωγράφου, η οποία, αν και τότε ήταν ημιτελής (σε κάποιες αίθουσες δεν υπήρχαν καν πόρτες ή παράθυρα), μας πρόσφερε ένα νέο, εκσυγχρονισμένο περιβάλλον διδασκαλίας που μας φαινόταν εντυπωσιακό.

Είχα την τύχη να διδαχθώ από καθηγητές που πραγματικά με ενέπνευσαν! Μου ενστάλαξαν την επιθυμία για έρευνα και την επιδίωξη ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας. Με ενθάρρυναν θερμά να ακολουθήσω το πάθος μου για τα μαθηματικά, αντί να γίνω μηχανικός. Μου δίδαξαν ότι η γνώση και η έρευνα έχουν «ρευστά, ευέλικτα και συναρπαστικά όρια», όπως έλεγε συχνά ο Καθηγητής Πρωτονοτάριος. Με τη στήριξη και την καθοδήγησή τους, κατάφερα να πάω για μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ, να αποκτήσω διδακτορικό στα Εφαρμοσμένα Μαθηματικά και, στη συνέχεια, να εργαστώ στο νέο τότε πεδίο των Μαθηματικών Χρηματοοικονομικών.

Έτσι… τελικά δεν έγινα ηλεκτρολόγος μηχανικός! Το ΕΜΠ μου έδωσε την εκπαίδευση, την αυτοπεποίθηση, τη βοήθεια και την ευκαιρία να κυνηγήσω το όνειρό μου, για όλα αυτά είμαι απέραντα ευγνώμων!

Σε όλους τους καθηγητές μου, ένα μεγάλο «ευχαριστώ»!