Από τότε που ήμουνα μικρό παιδί ο πατέρας μου μου έλεγε «εσύ θα γίνεις μηχανικός και θα σπουδάσεις στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο». Έτσι η επιλογή του τι θα σπουδάσω ήταν εύκολη και αυτό που απέμενε ήταν να μπορέσω να εισαχθώ στο ΕΜΠ. Στην σημαντική αυτή προσπάθεια έμαθα να δουλεύω πολύ και αποτελεσματικά. Μέσα στη Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων το διάστημα 1967-1972 γνώρισα πολύ αξιόλογους καθηγητές οι οποίοι μου έδειξαν το ευρύ πεδίο της Μηχανολογίας (συμπεριλαμβανομένων στοιχείων από τις σπουδές των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, των Μηχανικών Παραγωγής και των Ναυπηγών Μηχανικών) και την σημασία των οικονομικών στις αποφάσεις του Μηχανικού. Με συμβουλές και με την στάση τους (ακόμη και σε πολιτικά θέματα) με επηρέασαν σημαντικά. Από σχεδόν όλους τους τότε Καθηγητές μας έχω θετικές και ευχάριστες αναμνήσεις, ιδιαίτερα αναφέρω τους Αθανασιάδη, Δημόπουλο και Κονοφάγο.

Στην χρονιά μας δεν είχαμε καμία συμφοιτήτρια. Η Μηχανολογία θεωρούνταν ακόμη ανδρικό επάγγελμα. Μερικοί συμφοιτητές μου απορούσαν γιατί διάλεξα την Μηχανολογία αφού δεν με ενδιέφερε να επιδιορθώνω αυτοκίνητα! Η αλήθεια είναι πως τότε όπως και τώρα τα ενδιαφέροντα μου ήτανε θεωρητικής μορφής. Ασχολήθηκα με την προσομοίωση διαφόρων διαδικασιών και συστημάτων μετατροπής ενέργειας χωρίς να δουλέψω σχεδόν ποτέ πειραματικά. Θα ήμουν όμως άδικος αν έλεγα ότι η έλλειψη μιας πιο ισορροπημένης προσέγγισης στο θέμα αυτό οφείλεται στο ότι τότε δεν είχαμε καλύτερες εργαστηριακές εγκαταστάσεις.

Το κλίμα στην τάξη, συνήθως στο κτίριο Γκίνη, ήταν ευχάριστο και υπήρχε μεγάλη διάθεση για συνεργασία. Φιλίες από τα φοιτητικά χρόνια διατηρούνται μέχρι και σήμερα. Κάθε φορά που συναντιόμαστε, θυμόμαστε τα ξενύχτια για να παραδώσουμε την επόμενη μέρα (δηλαδή σε λίγες ώρες) τα απαιτητικά θέματα, ιδίως εκείνα του μηχανολογικού σχεδίου. Και βέβαια δεν ξεχνάμε κάποια χιουμοριστικά συμβάντα με διάφορους καθηγητές. Λόγω του μεγάλου φόρτου εργασίας αναγκαζόμασταν να ετοιμάζουμε ότι χρειαζόταν την τελευταία στιγμή, μια συνήθεια που την διατήρησα και τα υπόλοιπα χρόνια.

Όταν τον Σεπτέμβριο του 1972 πήγα στο Aachen της Γερμανίας για μεταπτυχιακό στα οικονομικά και διδακτορικό στην Έδρα Θερμοδυναμικής, δεν είχα κανένα πρόβλημα με την αποδοχή και την αναγνώριση του διπλώματος λόγω της φήμης του ΕΜΠ στα ξένα πανεπιστήμια. Σαν καθηγητής αργότερα συνεργάστηκα και συνεργάζομαι ακόμη με συναδέλφους από το ΕΜΠ σε ερευνητικά προγράμματα και την οργάνωση συνεδρίων. Από όλες τις τιμητικές διακρίσεις που έλαβα, καμία δεν με συγκίνησε όσο η ανακήρυξη μου σε επίτιμο διδάκτορα του ΕΜΠ. Πολλές φορές συνέκρινα τις σπουδές μου στο ΕΜΠ με τις σπουδές που προσφέρουν άλλα Πανεπιστήμια: Η επιλογή των καλύτερων φοιτητών στο ΕΜΠ είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας, όπως είναι και η ποιότητα και η ευρύτητα των γνώσεων που μας προσέφερε καθώς και ο τρόπος σκέψης που μας μετέδωσε το Πολυτεχνείο. Όλα αυτά μας βοήθησαν να ασχολούμαστε σχετικά εύκολα με διαφορετικά θέματα.