Το τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Πολυτεχνείου ήταν η πρώτη μου επιλογή στις Πανελλήνιες εξετάσεις του 1995 και όταν πέρασα ήμουνα πολύ χαρούμενη. Δεν ήξερα ακόμα εκείνο το καλοκαίρι σε ποιο βαθμό το Πολυτεχνείο θα καθόριζε την μετέπειτα πορεία μου ως επιστήμονα φυσικά αλλά και (κυρίως) ως άνθρωπο.

Στη σχολή γνώρισα φίλους παντοτινούς, που έγιναν αργότερα κουμπάροι και στενοί συνάδελφοι, με τους οποίους μοιραστήκαμε αξέχαστες στιγμές στο κυλικείο, στα αμφιθέατρα στου Ζωγράφου και στο κέντρο (όπου γινόντουσαν ακόμα τότε διαλέξεις), στις φοιτητικές πορείες, στις κινηματογραφικές προβολές στην εστία,…

Ανακαλύψαμε μαζί τον Ταρκόφσκι και την πολιτική δέσμευση, αλλά και το γεγονός ότι δεν συνδέονται οι ηλεκτρικές συσκευές ενός σπιτιού στην σειρά αλλά παράλληλα! Εκεί διδάχτηκα και αγάπησα την κβαντική φυσική αλλά και την ρομποτική, τα ολοκληρωμένα κυκλώματα και τα δίκτυα επικοινωνίας, και αποφάσισα ότι προτιμώ χωρίς καμία αμφιβολία τα πειράματα οπτικής από τον προγραμματισμό. Το εύρος των μαθημάτων αλλά και η εμβάθυνση στην οποία μας ώθησαν οι καθηγητές μας, με βοήθησε σε πολύ μεγάλο βαθμό όταν αργότερα έπρεπε να περάσω τις ιδιαίτερα απαιτητικές qualifying exams στο Στάνφορντ για να μπορέσω να ξεκινήσω το διδακτορικό μου.

Θυμάμαι με ευγνωμοσύνη την διπλωματική με τον κύριο Χιτζανίδη πάνω στα παράξενα σολιτόνια και τις ενθαρρυντικές συμβουλές που έδιναν οι καθηγητές που είχαν πάει στο εξωτερικό σε όλους τους φοιτητές σαν κι εμένα που θέλαμε να συνεχίσουμε με διδακτορικό στα πανεπιστήμια της Αμερικής ή της Ευρώπης.

Ήταν χρόνια απαιτητικά και υπέροχα που δεν θα ξεχάσω ποτέ.