«Όταν ο κόσμος παραληρούσε για το Πειρατικό μετά την νίκη της Εθνικής στο Euro 2004, εμείς απλώς κοιταχτήκαμε και χαμογελάσαμε με μια σιωπή που μόνο οι απόφοιτοι του εργαστηρίου καταλαβαίνουν. Για χρόνια ταξιδεύαμε με το δικό μας Πειρατικό, κρυμμένο μέσα στο εργαστήριο Φωτονικής του ΕΜΠ – μια μικρή αρμάδα που κόντραρε θηρία όπως το MIT, KDDI, ETH, Bell Labs, UCSB και BT Labs. Ήταν ο μοναδικός τρόπος να σταθούμε απέναντι σε ομάδες με εκατό φορές μεγαλύτερη χρηματοδότηση. Κι όμως, πάντα βρισκόμασταν στο επίκεντρο της έρευνας στη φωτονική. Με ιδέες που διεκδικούσαν χώρο στα μεγαλύτερα συνέδρια του κόσμου, με δημοσιεύσεις που ταξίδευαν πιο μακριά απ’ όσο μπορούσαμε να φανταστούμε. Ένα μικρό Πειρατικό, που όμως έμαθε να διασχίζει ωκεανούς.»

«Φυσικά μάθαμε φωτονική, και παλέψαμε με εξισώσεις και πειραματικές διατάξεις που έστηναν μικρούς κόσμους πάνω σε πάγκους εργαστηρίου. Μα όσα κέρδισα από εκείνα τα χρόνια δεν περιορίζονταν στη φυσική ή στη μηχανική. Ο Δάσκαλος μού δίδαξε κάτι μοναδικό: να σκέφτομαι. Και, ακόμη σημαντικότερο, να δίνω στις σκέψεις μου σειρά και καθαρότητα. Να τις υφαίνω σε μια λογική αλληλουχία και να τις αποτυπώνω με ακρίβεια. Ακούγεται απλό. Στην πράξη, όμως, είχε καθοριστική επίδραση σε κάθε βήμα της επαγγελματικής μου διαδρομής. Πόσοι μπορούν, για παράδειγμα, να συνοψίσουν την ιστορία της ανθρωπότητας σε μόλις τριάντα πέντε λέξεις; Δοκιμάστε να το κάνετε. Θα δείτε. Είκοσι χρόνια μετά, συνεχίζω να χρησιμοποιώ τα εργαλεία που απέκτησα στο εργαστήριο. Η φαρέτρα μου κρατά ακόμη τα βέλη που μου έδωσε ο Ηρακλής. Παραμένουν αιχμηρά. Και όταν χρειάζεται, παραμένουν εξίσου αποτελεσματικά.»

«Το φως του εργαστηρίου έμενε σχεδόν πάντα αναμμένο. Δεν είχε σημασία αν ήταν γιορτινές μέρες∙ η διορία ήταν αμετακίνητη, κι η επιθυμία να δούμε την ιδέα μας να γίνεται δημοσίευση, να αποκτά φωνή σε ένα συνέδριο, ακόμη πιο αμείλικτη. Όλες οι πόρτες κλειστές, μεσάνυχτα. Κι όμως, πολυμήχανοι, είχαμε επινοήσει το δικό μας σύστημα: παραγγέλναμε φαγητό και καφέ, το δέναμε σε μια αυτοσχέδια τροχαλία, και το ανεβάζαμε από το παράθυρο σαν μυστικό φορτίο που κρατούσε ζωντανή την αγρυπνία μας. Δεν υπήρχαν χρήματα για να ταξιδέψουμε στα συνέδρια. Κι όμως, ήμασταν εκεί. Κομβόι αυτοκινήτων ξεκινούσε από την Αθήνα και διέσχιζε την Ευρώπη μέχρι τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ελβετία. Μοιραζόμασταν δωμάτια, φαγητό, άγχη, χαρές. Μοιραζόμασταν ουσιαστικά τις ζωές μας. Λένε ότι οι δεσμοί που δημιουργούνται στη στρατιωτική θητεία είναι ισχυροί και κρατούν. Προσωπικά, βρήκα πως οι σχέσεις με τα παιδιά του εργαστηρίου ήταν πολύ βαθύτερες. Ήρθαμε τόσο κοντά ώστε νιώθαμε σαν οικογένεια — μια οικογένεια φτιαγμένη όχι από αίμα, αλλά από κοινό μόχθο, αναπάντεχες νίκες και αναρίθμητες νύχτες κάτω από το ίδιο εργαστηριακό φως. Ξέραμε λεπτομέρειες ο ένας για τη ζωή του άλλου που δεν γνώριζαν ούτε οι γονείς μας. Και ακόμη και τώρα, τόσα χρόνια μετά, αρκεί ένα τηλεφώνημα. Οι ‘πάλιουρες’ εμφανίζονται με την ταχύτητα του φωτός, έτοιμοι να στηρίξουν, όπως τότε. Μια ομάδα που δεν διαλύθηκε ποτέ∙ απλώς μεγάλωσε.»