Μέσα από τις σπουδές μου στο Πολυτεχνείο είχα την τύχη να γνωρίσω ανθρώπους, καθηγητές και συμφοιτητές, που με ενέπνευσαν, με τα λόγια και τις σκέψεις τους, αλλά κυρίως με το παράδειγμά τους.

Μου έδειξαν τον δρόμο, και κατευθύνσεις καταλυτικές, οι οποίες σηματοδότησαν τη μετέπειτα ενασχόλησή μου στο πανεπιστήμιο, στην έρευνα αλλά και στη βιομηχανία και στην επιχειρηματικότητα, έχοντας πάντα κατά νου δραστηριότητες οι οποίες δίνουν ταυτόχρονα προσωπική ικανοποίηση αλλά και βοηθούν να γίνει ο κόσμος καλύτερος και πιο βιώσιμος.

Ξεκινώντας από το ΕΜΠ, είχα την τύχη να δουλέψω σε πολλές χώρες, σε τέσσερις ηπείρους, και σε περιβάλλοντα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους και πολύ διαφορετικά από το Πολυτεχνείο, τα οποία όμως, όπως και το Μετσόβιο, είχαν πάντα κάτι κοινό: την αντίληψη για την κρισιμότητα που έχει το επάγγελμα του μηχανικού στην κοινωνία, και τη σπουδαιότητα – και κατά συνέπεια τη δυσκολία – που έχει η σωστή εκπαίδευση μηχανικών, και για τους διδασκόμενους αλλά και για τους διδάσκοντες!

Έχουμε μπροστά μας άπειρες προκλήσεις, περιβαλλοντικές, κοινωνικές, οικονομικές, και πιστεύω ακράδαντα ότι το Πολυτεχνείο, σε όλα τα μέτωπα, πρέπει να παίξει αλλά και παίζει ένα κεντρικό ρόλο.

Ειδικά για τους νέους φοιτητές που ξεκινούν τώρα την διαδρομή τους σαν μηχανικοί, το μήνυμα πρέπει να είναι σκληρή δουλειά, επιμονή, αλλά και φαντασία, δημιουργικότητα, εφευρετικότητα: οι μηχανικοί, μοναδικοί μέσα στις θετικές επιστήμες, φτιάχνουμε πράγματα που δεν υπήρχαν πριν.

Στην Ελλάδα του 2025, και όπως εξελίσσεται η διεθνής γεωπολιτική, οικονομία και κοινωνία, αυτός ο ρόλος είναι κεφαλαιώδους σημασίας και αναντικατάστατος.