Το 2026 σηματοδοτεί είκοσι χρόνια από τότε που πέρασα το κατώφλι της Σχολής Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου: με ελάχιστη εικόνα για το αντικείμενο πέρα από το σχέδιο των Πανελληνίων και με πολλή περιέργεια για το τι θα ακολουθούσε. Το Πολυτεχνείο αποδείχθηκε ένας απαιτητικός αλλά βαθιά διαμορφωτικός κόσμος, που έθεσε τις βάσεις όχι μόνο για την επαγγελματική μου πορεία, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τον χώρο, την πόλη και την κοινωνία.

Τη σημασία των σπουδών μου στο ΕΜΠ την κατάλαβα περισσότερο όταν βρέθηκα στο εξωτερικό. Μέσα από τη σύγκριση με φοιτητές άλλων πανεπιστημίων και χωρών, συνειδητοποίησα τόσο τις στέρεες γνώσεις και συνθετικές δομές που είχα αποκτήσει, ιδιαίτερα στη μοντερνιστική αρχιτεκτονική, όσο και τα όρια της έκθεσής μου σε σύγχρονες διεθνείς θεωρητικές και διεπιστημονικές συζητήσεις. Αυτή η επίγνωση έγινε κίνητρο για περαιτέρω αναζήτηση και εξέλιξη.

Αν και δεν ακολούθησα την αρχιτεκτονική πρακτική με την παραδοσιακή έννοια, η πορεία μου παρέμεινε στενά συνδεδεμένη με το αντικείμενο. Μέσα από μια ερευνητική και ακαδημαϊκή διαδρομή εμβάθυνα στον αστικό σχεδιασμό, στις θεωρητικές προσεγγίσεις της ανάπτυξης του χώρου, και στην υπολογιστική χωρική ανάλυση. Σήμερα δραστηριοποιούμαι στον τομέα του ψηφιακού σχεδιασμού και της ανάλυσης χωρικών δεδομένων σε γραφείο αρχιτεκτονικού και αστικού σχεδιασμού στο Λονδίνο, όπου η δουλειά μου συνδυάζει γεωχωρική ανάλυση, σχεδιαστική σκέψη και αξιοποίηση τεχνολογικών εργαλείων για τη μετάφραση σύνθετων δεδομένων σε τεκμηριωμένες αποφάσεις. Συνεργάζομαι με αρχιτέκτονες, πολεοδόμους, φορείς δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για ζητήματα διαχείρισης πόρων, αναβάθμισης οικισμών και στρατηγικού σχεδιασμού. Παράλληλα, συντονίζω δράσεις έρευνας και ανάπτυξης, συμμετέχοντας σε διεθνή χρηματοδοτούμενα προγράμματα, γεφυρώνοντας την ακαδημαϊκή γνώση με την εφαρμοσμένη αρχιτεκτονική πρακτική.

Πολλά από τα ερευνητικά μου ενδιαφέροντα ωστόσο, γεννήθηκαν στα χρόνια του Πολυτεχνείου, μέσα από μαθήματα και διδασκαλίες που με σημάδεψαν. Ενδεικτικά, θυμάμαι τα μαθήματα αστικού και χωρικού σχεδιασμού και πολεοδομίας με την Ελένη Χανιώτου και την Ειρήνη Κλαμπατσεά, τη σύνθεση κατοικίας με τη Βαλεντίνη Καρβουντζή, το ειδικό μάθημα μορφολογίας με την Έλενα Κωνσταντινίδου και τον Σταύρο Γυφτόπουλο, καθώς και την επαφή με το έργο των Jan Gehl, Bill Hillier και Juliette Hanson για την κοινωνικοχωρική ανάλυση του δημόσιου χώρου στο πλαίσιο της ερευνητικής μου εργασίας (διάλεξης). Οι γνώσεις και οι εμπειρίες αυτές με παρακίνησαν να ακολουθήσω μεταπτυχιακές σπουδές στον αστικό σχεδιασμό, όπου εμβάθυνα στις άτυπες μορφές παραγωγής χώρου και οικισμών (informal settlements), στη μαζική στέγαση και στη μελέτη της αστικής εργατικής κατοικίας. Εντάχθηκα στο Space Syntax Laboratory της Bartlett School of Architecture, University College London, όπου εκπόνησα τη διδακτορική μου διατριβή στη μορφολογία εργατικών οικισμών και του ευρύτερου αστικού και πολεοδομικού χώρου, αξιοποιώντας μεθόδους αρχειακής έρευνας, ανάλυσης του συντακτικού του χώρου, γεωχωρικής μοντελοποίησης και υπολογιστικής επεξεργασίας δεδομένων.

Από τις πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις παραμένει η εκπαιδευτική εκδρομή στα Κύθηρα, στο πλαίσιο του μαθήματος Αρχιτεκτονική Ανάλυση Παραδοσιακών Κτιρίων και Συνόλων. Εκεί κατάλαβα, ίσως για πρώτη φορά, ότι η αρχιτεκτονική δεν αφορά μόνο τη μορφή, αλλά τη ζωή που εκτυλίσσεται μέσα και γύρω από αυτήν. Η επαφή με τους λιγοστούς κατοίκους, τους ερειπωμένους οικισμούς και το άγριο τοπίο, αλλά και οι δεσμοί που δημιουργήθηκαν με συμφοιτητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, μου υπενθυμίζουν μέχρι σήμερα ότι το Πολυτεχνείο δεν ήταν μόνο χώρος μάθησης, αλλά ένα περιβάλλον βαθιά ανθρώπινης διαμόρφωσης.