Ο Δάσκαλος Γιάννης Καλογήρου, άμεσος συνεργάτης του αείμνηστου Λευτέρη Παπαγιαννάκη, όταν εκπονούσα τη διπλωματική μου εργασία, μου έμαθε κάτι που έμελλε να με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή: άλλο το NBA και άλλο το MBA. Τότε, εγώ πίστεψα πως αναφερόταν στο NBA και αναρωτήθηκα τι σχέση θα μπορούσε να έχει το μπάσκετ με τις σπουδές μου. Εκείνος, όμως, μιλούσε για το MBA και για τη σημασία που θα είχε να το εντάξω στη μεταπτυχιακή μου πορεία. Εκείνη η συζήτηση υπήρξε καθοριστική. Μου άνοιξε το μυαλό και διεύρυνε τους ορίζοντές μου, βοηθώντας με να κατανοήσω πως η στέρεη βάση ενός μηχανικού, σε συνδυασμό με τη Διοίκηση Επιχειρήσεων, δημιουργεί ένα πραγματικά πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα.

Παράλληλα, η έμφαση στην επιδίωξη της τελειότητας ήταν ένα καθημερινό μάθημα από τον υπέροχο Καθηγητή και άνθρωπο, τον αείμνηστο Κοντογιαννάκο. Όσο ύψος του έλειπε, τόσο ανάστημα είχε. Τα εργαστήρια Χημείας μαζί του ήταν πάντα ένα μάθημα ζωής. Απαιτητικός, αλλά δίκαιος.

Το εθνικό και ιστορικό βάρος που αποπνέουν τα κτίρια της οδού Στουρνάρη δημιουργούσε σε όλους μας ένα υποδόριο μήνυμα στο υποσυνείδητο: ότι οι πράξεις μας, πέρα από επαγγελματική αξία, οφείλουν να έχουν και ισχυρό κοινωνικό αποτύπωμα. Οι μηχανικοί, ως άνθρωποι της πράξης, βρίσκονται πάντοτε στην πρωτοπορία των τεχνολογικών, οικονομικών και κοινωνικών εξελίξεων.

Αυτό που σίγουρα όλοι θυμόμαστε, όμως, είναι οι υπέροχες ανθρώπινες στιγμές της νιότης μας με τους εξαιρετικούς συμφοιτητές μας. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τις συνεργασίες για τις εργασίες στην περίφημη βιβλιοθήκη, τις ανταλλαγές εμπειριών στο όμορφο καφέ στου Ζωγράφου, τα πάρτι με τη νεανική μας ανεμελιά.

Σήμερα, είναι μεγάλη χαρά να συναντάμε φίλους των νεανικών μας χρόνων στον επαγγελματικό και κοινωνικό χώρο, ως καταξιωμένους επαγγελματίες με πλούσια δράση και ουσιαστική κοινωνική προσφορά. Είναι μια επιβεβαίωση ότι εκείνα τα χρόνια δεν μας διαμόρφωσαν μόνο ως επιστήμονες και επαγγελματίες, αλλά και ως ανθρώπους.