Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ του φθινοπώρου του 1974, όταν ο εκφωνητής της δημόσιας ραδιοφωνίας (ΕΡΤ) είπε το όνομα Σπυρίδων Κίννας του Αθανασίου (6ος κατά σειρά από την κορυφή) στη λίστα των εισακτέων στη σχολή Ναυπηγών και Μηχανολόγων (NA&ME) του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ). Αυτό ήταν το τελευταίο τμήμα μηχανικών, και η αγωνία μου ήταν απέραντη, καθώς δεν είχα ακούσει το όνομά μου στις προηγουμένως ανακοινωμένες λίστες άλλων τμημάτων (τα οποία είχα δηλώσει με χαμηλότερη προτεραιότητα). Αμέσως πετάχτηκα από τη θέση μου και ρίχτηκα σε ένα κρεβάτι στο δωμάτιο, ενώ οι γονείς μου, κλαίγοντας από χαρά, με αγκάλιαζαν και με φιλούσαν. Μερικοί γείτονες στην Πετρούπολη, το προάστιο βορειοδυτικά της Αθήνας όπου ζούσαμε, ήρθαν κι αυτοί να με συγχαρούν… Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα πέρα από τη γειτονιά μας και έλαβα πολλές ευχές, χειραψίες και τηλεφωνήματα τις επόμενες μέρες…

Θυμάμαι ακόμα την πρώτη μου μέρα στο ΕΜΠ, προσπαθώντας να βρω το Μεγάλο Αμφιθέατρο των Χημικών Μηχανικών όπου προσφερόταν το μάθημα των Ανωτέρων Μαθηματικών. Έκανα πολλούς νέους φίλους και απόλαυσα πολύ τα γενικά μαθήματα των δύο πρώτων ετών. Θυμάμαι ακόμα τον Καθηγητή Φυσικής Δρ. Αναστασάκη, όταν ανέφερε ότι είχε πάρει το διδακτορικό του από το «Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ)», κάτι που δεν είχα ξανακούσει πριν, παρόλο που κατέληξα σε εκείνο το «άγνωστο σε μένα τότε» πανεπιστήμιο. Για αστείο αναφερόμασταν στο ΕΜΠ ως «MIT= Metsovium Institute of Technology!”. Φυσικά, είχαμε και άλλα αστεία παρατσούκλια για ορισμένους Καθηγητές, π.χ. «Ο Παππούς» ή «Ο Ωραίος» κ.λπ. Ο καθηγητής Εμμανουήλ Πρωτονοτάριος, ο οποίος δίδασκε Ηλεκτρονικά Δίκτυα, με εντυπωσίασε με το πολύ κοφτερό του μυαλό αλλά και με την απέραντη καλοσύνη του και εκτίμησα την ενθάρρυνση που μου έδωσε λέγοντάς μου: «Πρέπει να επικεντρωθείτε στη θεωρία, κύριε Κίννα, καθώς είστε καλός σε αυτή…».

Στα μέσα του τρίτου έτους, όταν ξεκινήσαμε πολλά πρακτικά μαθήματα, ειδικά εκείνα όπου έπρεπε να χρησιμοποιούμε διαγράμματα και πίνακες χωρίς να γνωρίζουμε από που προέρχονται, είχα δεύτερες σκέψεις για τον τομέα της NA&ME, και αυτό με έκανε να μείνω ένα χρόνο πίσω, καθώς έψαχνα να αλλάξω τον τομέα μου. Τελικά, ειδικά με την ενθάρρυνση του καθηγητή Θεόδωρου Λουκάκη, συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα και καινοτόμα πράγματα να κάνω στον τομέα της NA&ME. Πέρασα αμέτρητες ώρες κωδικοποιώντας στους υπολογιστές δίπλα στη Δεξαμενή Κυμάτων και Μοντέλων Πλοίων στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου, βελτιώνοντας τις μεθόδους που ανέπτυξα στη διπλωματική μου εργασία. Εκείνη την εποχή, πολλά κτίρια ήταν ακόμα υπό κατασκευή, και χωρίς απομακρυσμένη πρόσβαση τότε, όλη η δουλειά μου έπρεπε να γίνεται επί τόπου σε μια σχεδόν έρημη πανεπιστημιούπολη. Όταν μπήκα στο MIT και μου ζητήθηκε να παρουσιάσω την διπλωματική μου εργασία, ο επιβλέπων καθηγητής και άλλοι καθηγητές εντυπωσιάστηκαν από την εργασία μου σχετικά με την ανάπτυξη μιας αριθμητικής μεθόδου για τον χειρισμό μη μόνιμων ροών γύρω από ένα υδροπτέρυγο, και αυτό φυσικά ενίσχυσε σημαντικά την εμπιστοσύνη μου στις δεξιότητές μου.

Το EMΠ με εξόπλισε με την πολύ στέρεα βάση που με βοήθησε στις περαιτέρω σπουδές μου και στην ακαδημαϊκή μου εξέλιξη. Το EMΠ μου άνοιξε τα μάτια και μου έδωσε φτερά για να πετάξω…