Η φοίτησή μου στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, τόσο στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών όσο και στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών που ακολούθησα εκεί, υπήρξε καθοριστική όχι μόνο για την ανάπτυξη δεξιοτήτων που αφορούν την αρχιτεκτονική σύνθεση και για την καλλιέργεια της αντίληψής μου γύρω από ζητήματα του αρχιτεκτονικού χώρου, αλλά κυρίως για τη σταδιακή διαμόρφωση ενός τρόπου σκέψης, παρατήρησης και στάσης απέναντι στα πράγματα, που εξακολουθεί να με συνοδεύει μέχρι σήμερα.

Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην οδό Πατησίων, ως εμβληματικό συγκρότημα με βαρύνουσα ιστορική και συμβολική μνήμη, βρίσκεται στην καρδιά της πόλης και, κατ’ επέκταση, στην καρδιά των εξελίξεων. Για έναν νέο άνθρωπο, σε μια ηλικία όπου παράλληλα με την εκπαίδευση διαμορφώνει και τη θέση του στην κοινωνία, αυτή η καθημερινή επαφή με τον αστικό ιστό, με την κίνηση, την ένταση και την πολυπλοκότητα της Αθήνας – ανάμεσα στο Αρχαιολογικό Μουσείο, την πλατεία Κάνιγγος και την Ομόνοια – αποτέλεσε μια διαρκή εμπειρία κατανόησης της πόλης, σε άμεση αλληλεπίδραση με όσα συνέβαιναν μέσα στις αίθουσες και τα εργαστήρια. Είναι ένα περιβάλλον που καλλιεργεί μια στάση εγρήγορσης και ευθύνης απέναντι στην κοινωνική πραγματικότητα. Έτσι, σαν σπουδαστής δεν εφησυχάζεις και δεν συμβιβάζεσαι εύκολα.

Ιδιαίτερα κρίσιμη και ουσιαστική υπήρξε κυρίως η συνεισφορά των καθηγητών μας. Μέσα από τη διδασκαλία τους κατάφερα να συγκροτήσω έναν μεθοδικό και συστηματικό τρόπο οργάνωσης της εργασίας μου, όχι απλώς ως ένα σύνολο τεχνικών δεξιοτήτων – ή πολύ περισσότερο ως μία ”τεχνοκρατική” προσέγγιση της σύνθεσης – αλλά ως έναν τρόπο σκέψης που διαφυλάσσει το ηθικό, κοινωνικό και αισθητικό νόημα της αρχιτεκτονικής, δηλαδή το πνευματικό της περιεχόμενο. Σε αυτό το πλαίσιο, προσεγγίσαμε το πνεύμα του μοντέρνου μέσα από τη διδασκαλία των Μ. Λεονάρδου, Α. Παπαιωάννου, Σ. Τσιράκη κ.ά.- ως έναν ανοιχτό τρόπο σκέψης, σύνθεσης και πράξης, μια ζωντανή, διαχρονική στάση απέναντι στον Κόσμο και όχι ως ιστορικό ύφος ή αισθητικό «στυλ». Η σχολή καλλιεργεί έναν τρόπο σκέψης που δεν είναι συντηρητικός αλλά βαθιά σύγχρονος – δεν υποκύπτει στα προτάγματα της εκάστοτε μόδας ούτε στις επιφανειακές τάσεις, αλλά παραμένει σταθερά προσανατολισμένος σε μια ηθική κατεύθυνση της αρχιτεκτονικής και της ζωής γενικότερα, παρακολουθώντας τις εξελίξεις και τις ανάγκες της κοινωνίας σε κάθε φάση της.

Αυτόν τον τρόπο εργασίας και σκέψης τον θεωρώ σήμερα ένα από τα σημαντικότερα εφόδιά μου, ιδιαίτερα μέσα σε μια εποχή γενικευμένης σύγχυσης αξιών, σκοπών και κριτηρίων, αλλά και μιας εμφανούς υποχώρησης της συλλογικής μας συνείδησης. Αυτή η παρακαταθήκη με συνοδεύει μέχρι σήμερα, ως ένα σταθερό υπόβαθρο για την εργασία μου και την εφαρμογή της αρχιτεκτονικής αλλά και για τον τρόπο σκέψης και στάσης ζωής μου, κάτι που απαιτεί διαρκή αφοσίωση, συνέπεια και πίστη.