Ήταν μεσημέρι, Δευτέρα, μέσα Οκτωβρίου 1965, όταν έφθασαν στην Καλαμάτα τα λεωφορεία με τις εφημερίδες από την Αθήνα που περιείχαν τα αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετάσεων. Όλη η πόλη ήταν μαζεμένη στη πλατεία της 23ης Μαρτίου. Mέσα στο πλήθος είδα το χαμογελαστό πρόσωπο του πατέρα μου. Με πλησίασε και μου είπε: “Καλά τα κατάφερες. Πάμε τώρα να σε κεράσω ένα ούζο”. Είχα μπει πρώτος στη Σχολή Χημικών Μηχανικών τού Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Έτσι άρχισε η ιστορία μου με το Πολυτεχνείο και τη Σχολή. Μια ιστορία πού συνεχίζεται μέχρι σήμερα και στην οποία έχω παίξει πολλούς ρόλους: του μαθητή, του καθηγητή, του ακαδημαϊκού συνεργάτη και συναδέλφου, και στις ημέρες μας, με ευγνωμοσύνη, το ρόλο ενός τιμώμενου αποφοίτου.

Στο Πολυτεχνείο βρήκα ότι ζήταγε η ψυχή μου τα χρόνια εκείνα: προχωρημένα μαθηματικά, φυσική πού κατανοούσα, λογική και φιλοσοφία, πειραματικές ασκήσεις χημείας που κάθε φορά μου άνοιγαν καινούργια ερωτήματα για τα πράγματα πού έβλεπα τριγύρω μου. Όσο περνάγανε τα χρόνια τόσο πιο πολύ ανοίγανε οι ορίζοντες μπροστά μου. Μεγάλο ρόλο έπαιξαν οι εκμοντερνιστές καθηγητές που ήρθαν στη Σχολή τα χρόνια εκείνα. Είναι αδύνατον για ένα σημερινό μαθητή της Σχολής να καταλάβει την επαναστατική επίδραση της άφιξης του καθηγητή Νίκου Κουμούτσου στην ιστορία της Σχολής. Η ποσοτικοποίηση των φαινόμενων μεταφοράς που συνέδεσε τη φυσική, με τα μαθηματικά, και τον σχεδιασμό συστημάτων χημικής μηχανικής, ήταν μια συγκλονιστική ανακάλυψη για εύπλαστα μυαλά σαν τα δικά μας την εποχή εκείνη. Στη συνέχεια, η άφιξη των καθηγητών Ιωάννη Μαραγκόζη και Γιώργου Σαραβάκου εμβάθυναν την επανάσταση που είχε αρχίσει ο Κουμούτσος. Για μένα και πολλούς από τους συμμαθητές μου, οι άνθρωποι αυτοί άλλαξαν τη τροχιά τής ζωής μας και μας έδωσαν ένα όραμα που εγώ και οι απόφοιτοι της Σχολής θα κυνηγήσουμε με μεγάλη επιτυχία τα επόμενα 15 με 20 χρόνια.

Η τελευταία χρονιά σπουδών στο Πολυτεχνείο είχε ιδιαίτερη σημασία και δύο δραστηριότητες καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη τροχιά της ακαδημαϊκής ζωής μου μέχρι σήμερα: (1) η ατομική διπλωματική μου εργασία, και (2) η ομαδική εργασία στο σχεδιασμό ενός χημικού εργοστασίου. Η πρώτη με δίδαξε την αξία της προσομοίωσης συστημάτων χημικής μηχανικής με υπολογιστές, και η δεύτερη την αναγκαιότητα να προσεγγίζω όλα τα προβλήματα σχεδιασμού και λειτουργίας αντικειμένων της χημικής σαν προβλήματα “συστημάτων”. Η διπλωματική μου έρευνα, έγινε υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Κουμούτσου, συνδύασε πειραματικές μετρήσεις με θεωρητικές προβλέψεις από τη προσομοίωση καύσης σταγόνων πετρελαίου. Στόχος ο σχεδιασμός και λειτουργία μηχανών εσωτερικής καύσης για την μεγιστοποίηση της ενεργειακής απόδοσης από τη καύση πετρελαίου. Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής δημοσιεύθηκαν στα Τεχνικά Χρονικά. Ήταν η πρώτη μου δημοσίευση.

Η μελέτη αυτή στηρίχτηκε για πρώτη φορά από την πετρελαϊκή εταιρεία TEXACO που έδωσε δύο υποτροφίες. Η δεύτερη υποτροφία δόθηκε στο συμμαθητή μου, Χρήστο Γεωργάκη.
Όταν αργότερα πήγα για μεταπτυχιακές σπουδές στο Καναδά (McMaster University) και ΗΠΑ (University of Florida) διαπίστωσα ότι οι σπουδές μου στο Πολυτεχνείο με είχαν προετοιμάσει εξαιρετικά καλά για οτιδήποτε συνάντησα μπροστά μου στις σπουδές μου. Επιπλέον, η συστηματική, εντατική και πολύωρη καθημερινή εργασία για τα μαθήματα και εργαστήρια, με εξόπλισαν με τα αναγκαία στοιχεία για να ανταπεξέλθω στις απαιτήσεις τόσο της ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας μου στο University of Minnesota, (1974-1984, με την κορυφαία Σχολή Χημικών Μηχανικών την εποχή εκείνη), και στο Massachusetts Institute of Technology (1984-σήμερα, που πήρε τα σκήπτρα από την Μιννεσότα το 1985), όσο και την 7-χρονη βιομηχανική εμπειρία μου σαν ο πρώτος μη-Ιάπωνας Chief Technology Officer, Senior Managing Director, και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του βιομηχανικού κολοσσού της Mitsubishi Chemical Group Corporation (2000 – 2007).

Σήμερα, 60 χρόνια από την εισαγωγή μου στη Σχολή Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ, νιώθω ιδιαίτερα τυχερός και ευλογημένος που ξεκίνησα τη ζωή μου στο Πολυτεχνείο. Όρισε τις αρχικές συνθήκες και τη δυναμική συνάρτηση της κατοπινής τροχιάς μου.