Η Αρχιτεκτονική μπήκε στη ζωή μου πολύ πριν καταλάβω τι ακριβώς σημαίνει. Από τα χρόνια του σχολείου ήξερα ότι αυτό θέλω να κάνω, χωρίς να προέρχομαι από οικογένεια του χώρου και χωρίς να έχω σαφή εικόνα του επαγγέλματος. Με γοήτευε η ιδέα ότι υπάρχει ένας τόπος όπου συναντιούνται η λογική και η δημιουργικότητα. Όταν πέρασα στο Πολυτεχνείο, μπήκα με ενθουσιασμό και με διάθεση να δοκιμάσω τον εαυτό μου, χωρίς να γνωρίζω ακόμη πόσο απαιτητική αλλά και καθοριστική θα αποδεικνυόταν αυτή η διαδρομή.

Στη σχολή έμαθα πολλά, αλλά πάνω απ’ όλα έμαθα τη συνεργασία. Να δουλεύω σε ομάδα, να διαφωνώ δημιουργικά, να υπερασπίζομαι μια ιδέα και ταυτόχρονα να την επανεξετάζω. Οι καθηγητές δεν στάθηκαν απέναντί μας αλλά δίπλα μας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη φράση: «η σύνθεση δεν τελειώνει ποτέ — πρέπει να μάθεις να σηκώνεις το μολύβι». Άλλοι μας έλεγαν ότι βλέπουν έργα τους χρόνια μετά και θα ήθελαν να τα αλλάξουν. Αυτή η ειλικρίνεια απέναντι στη διαδικασία μάς δίδαξε ταπεινότητα και διαρκή αναζήτηση.
Η σύνθεση έγινε για μένα εμπειρία βαθιά βιωματική. Η επιμονή στη λεπτομέρεια και η δυσκολία να σταματήσεις αποτέλεσαν μαθήματα ωριμότητας. Παράλληλα, μέσα από καθηγητές που μας μιλούσαν για την «ηθική της σύνθεσης», έμαθα ότι η αρχιτεκτονική δεν είναι μόνο ιδέα, αλλά και ευθύνη — απέναντι στο έργο, στους ανθρώπους που το υλοποιούν, ακόμη και απέναντι στο ίδιο το εργοτάξιο. Μας έλεγαν πως από ένα σχέδιο μπορείς να κερδίσεις τον σεβασμό όλου του εργοταξίου. Αυτή η αίσθηση συνέπειας και ήθους παραμένει μέχρι σήμερα βασικό μου σημείο αναφοράς.

Στα χρόνια της σχολής γνώρισα και τον άνθρωπό μου – Φλώριαν Λιάκος. Μοιραζόμασταν το ίδιο πάθος, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, και μαζί με τον συνεργάτη μας- Αλέξη Βισβίνη- συνεχίσαμε μετά την αποφοίτηση σε μια δύσκολη αλλά δημιουργική περίοδο. Οι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί έγιναν η φυσική συνέχεια εκείνης της εμπειρίας — συλλογική δουλειά, επιμονή και αφοσίωση. Εννέα χρόνια μετά, με το δικό μας γραφείο FIORE Architects, αναγνωρίζω ότι ο τρόπος που δουλεύουμε έχει τις ρίζες του στο Πολυτεχνείο: στη συνεργασία, στη δημιουργική ένταση και στην πίστη ότι η σύνθεση είναι μια διαρκής διαδικασία εξέλιξης.