Λίγες σκέψεις για το Alma Mater μου …

Αυτό το κείμενο με φέρνει νοερά πίσω 44 χρόνια το 1981, όταν και βρέθηκα για πρώτη φορά στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, άρτι εισαχθείς στη σχολή των Χημικών Μηχανικών. Ήταν ακόμα η εποχή που τα μαθήματα γίνονταν στο ιστορικό συγκρότημα της Πατησίων με εξαίρεση μόνο το πρώτο έτος που κάναμε τα περισσότερα μαθήματα στου Ζωγράφου.

Μια πολύ διαφορετική τότε κοινωνία που είχε χαράξει ένα δρόμο ανάπτυξης (τον οποίον και ακολούθησε με σκαμπανεβάσματα και τις επόμενες δεκαετίες), με έντονη ακόμα βιομηχανική δραστηριότητα και αρκετές ακόμα βαριές βιομηχανίες. Μια κοινωνία στην οποία οι νέοι μηχανικοί, ιδιαίτερα οι απόφοιτοι του ΕΜΠ, είχαν πολλές ευκαιρίες.

Θυμάμαι με νοσταλγία τα χρόνια των σπουδών. Με αρκετό διάβασμα και εργαστήρια που απαιτούσαν καθημερινή παρουσία, δημιουργικότητα, αλλά και ανεμελιά και βέβαια κάποιες έντονες και υγιείς αντιπαραθέσεις, σε ένα ιδιαίτερα πολιτικοποιημένο ακαδημαϊκό αλλά και κοινωνικό περιβάλλον, λίγα μόλις χρόνια από την πτώση της Δικτατορίας. Τότε (δεν γνωρίζω τι συμβαίνει σήμερα) οι κορυφαίοι συνδικαλιστές των φοιτητικών παρατάξεων ήταν συνήθως και εξαιρετικοί σε επιδόσεις φοιτητές.

Με τους συμφοιτητές, ιδίως του ίδιου έτους, είχαμε ένα ιδιαίτερο δέσιμο. Λόγω και των σχεδόν καθημερινών εργαστηρίων και των ομαδικών εργασιών, είμαστε σαν μια μεγάλη τάξη σχολείου, όπου όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Μακροχρόνιες φιλίες ξεκίνησαν τότε και συνεχίζονται έως σήμερα, παρά τα χρόνια που πέρασαν και φαίνονται στις κατά καιρούς συναντήσεις της χρονιάς μας.

Είχα την τύχη να γνωρίσω σημαντικές προσωπικότητες του ακαδημαϊκού χώρου, όπως τον σπουδαίο καθηγητή και μετέπειτα αντιπρύτανη αείμνηστο Θεόδωρο Σκουλικίδη και άλλους ξεχωριστούς καθηγητές, όπως τον αείμνηστο Λευτέρη Παπαγιαννάκη, τον Γιώργο Κοσμετάτο που επέβλεψε και τη διπλωματική μου και τον τότε νέο καθηγητή και μετέπειτα πρύτανη Ανδρέα Ανδρεόπουλο.

Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου αριστούχος το 1986 και μετά τη στρατιωτική μου θητεία ξεκίνησα την επαγγελματική μου ζωή το 1988. Το 1989 εντάχθηκα στη νεοσύστατη τότε ΔΕΠΑ (Δημόσια Επιχείρηση Αερίου), όπου και εργάζομαι έως σήμερα, την τελευταία μάλιστα εικοσαετία σε κορυφαίες διοικητικές θέσεις.

Μόνο διάλειμμα η περίοδος 1993-94, όταν οι σπουδές και οι επιδόσεις μου στο ΕΜΠ και η μικρή τότε εργασιακή μου εμπειρία μου έδωσαν το διαβατήριο να ακολουθήσω και να ολοκληρώσω με υποτροφία ένα διετές μεταπτυχιακό πρόγραμμα MSc σε Ενεργειακά Συστήματα στο φημισμένο Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο της Λωζάνης (EPFL).

Πολλά άλλαξαν έως σήμερα. Η άνω των 35 χρόνων εμπειρία μου στον ενεργειακό τομέα, μου έδωσε ανεκτίμητες ευκαιρίες και παραστάσεις, με κορυφαία την ευκαιρία να συμμετάσχω, από τη γέννηση του, στο τεράστιο έργο της ένταξης του φυσικού αερίου στο Ελληνικό Ενεργειακό Σύστημα. Πάντα όμως θυμάμαι με μεγάλη συγκίνηση τα φοιτητικά μου χρόνια στο Μετσόβιο, όπως πρόσφατα σε εκδήλωση στην αίθουσα Καυταντζόγλου του ιστορικού κτιρίου Αβέρωφ, που αποτέλεσαν το εφαλτήριο για ένα υπέροχο προσωπικό επαγγελματικό ταξίδι.