Με χαρά και νοσταλγία αναπολώ τα πέντε χρόνια της φοίτησής μου στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ), 1966-1971. Η εισαγωγή μου μετά από εξετάσεις σε πληθώρα μαθημάτων με γέμισε με χαρά και υπερηφάνεια.

Ήμουν πλέον φοιτητής του πιο φημισμένου πολυτεχνείου της Ελλάδος. Πολλοί από τους συμφοιτητές μου γνώριζαν το όνομά μου από τη δημοσίευσή μου λύσεων προτεινόμενων ασκήσεων στο περιοδικό της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρίας, και ήταν μεγάλη τους χαρά που με γνώριζαν προσωπικά.

Στα δύο πρώτα έτη τα μαθήματα ήταν γενικής φύσεως, μαθηματικά, φυσική, παραστατική γεωμετρία, μηχανική. Με το τρίτο έτος άρχισαν τα μαθήματα του πολιτικού μηχανικού, εφαρμοσμένη στατική, οπλισμένο σκυρόδεμα, θεμελιώσεις, εδαφομηχανική, σιδηρές κατασκευές, αρχιτεκτονική, κ.α.

Τότε άρχισα να μπαίνω στο πνεύμα και στον τρόπο σκέψης τού μηχανικού. Δεν θα ξεχάσω τα απογεύματα που υπό την επίβλεψη των επιμελητών λύναμε ασκήσεις στη στατική, τις σιδηρές κατασκευές και σ’ άλλα μαθήματα. Το ΕΜΠ ήταν ένα πραγματικό σχολείο. Το ενδιαφέρον και η φροντίδα των δασκάλων μας ήταν υποδειγματική.

Στο τέλος του δευτέρου έτους πήρα βαθμό δέκα στο μάθημα της Μηχανικής που δίδασκε ο αείμνηστος Καθηγητής-Ακαδημαϊκός Περικλής Θεοχάρης. Τότε με κάλεσε στο γραφείο του και μου ζήτησε να ασχοληθώ ερευνητικά στο Εργαστήριο Αντοχής Υλικών, το οποίο διηύθυνε. Μετά από σκέψη και προβληματισμό απάντησα θετικά. Ήταν μια απόφαση που χάραξε ολόκληρη τη μετέπειτα πορεία μου.

Περνούσα αρκετές ώρες στο εργαστήριο τόσο κατά τη διάρκεια των μαθημάτων όσο και των θερινών διακοπών. Τριτοετής φοιτητής δημοσίευσα την πρώτη μου εργασία στα Τεχνικά Χρονικά. Ακολούθησε η δημοσίευση από κοινού με τον Θεοχάρη και προ του τέλους των σπουδών μου της πρώτης μου ερευνητικής εργασίας στο διεθνές περιοδικό Journal of Applied Mechanics, από τα εγκυρότερα περιοδικά της μηχανικής.

Αγάπησα τη μηχανική στην οποία και αφιέρωσα την υπόλοιπη ζωή μου. Μετά το πέρας των σπουδών μου και την εκπλήρωση της στρατιωτικής μου θητείας διορίστηκα Επιμελητής στην έδρα της Μηχανικής του ΕΜΠ.

Μετά θητεία τεσσάρων ετών εξελέγην το 1977 καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης (ΔΠΘ) στην έδρα Μηχανικής σε ηλικία 29 ετών. Παρέμεινα στο ΔΠΘ μέχρι την αφυπηρέτησή μου το 2015.

Η εκλογή μου ως Τακτικού μέλους της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της Θεωρητικής και Πειραματικής Μηχανικής το 2016 απετέλεσε ένα σημαντικό σταθμό στη ζωή μου.

Εν κατακλείδι, όλη η επιστημονική πορεία της ζωής μου ξεκινά από αυτή την απρόσμενη αλλά και καθοριστική συνάντησή μου με τον αείμνηστο Περικλή Θεοχάρη στο γραφείο του, δευτεροετής φοιτητής της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών. Το ΕΜΠ μου δίδαξε την εργατικότητα, την πειθαρχία, την προσήλωση στη λεπτομέρεια, την αφοσίωση στο καθήκον.

Κρατώ πάντα έντονα στην μνήμη τους σεβαστούς μου Καθηγητές και διδασκάλους, και ιδιαίτερα τον Περικλή Θεοχάρη, στους οποίους υποκλίνομαι. Αρμόζουν στο σημείο αυτό τα λόγια του Μ. Αλεξάνδρου κάθε φορά που αναφερόταν στο δάσκαλό του τον Αριστοτέλη: “Στους γονείς μου οφείλω το ζην, αλλά στον δάσκαλό μου το ευ ζην’’.