Υπήρξα παιδί δημοσίου σχολείου, και το ΕΜΠ ήταν για μένα ένα όνειρο που το κουβαλούσα από τα πρώτα σχολικά μου χρόνια. Όταν τελικά το όνειρο έγινε πραγματικότητα, η πραγματικότητα αυτή ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου. Οι καθηγητές, η γνώση, οι συνάδελφοι, τίποτα από αυτά δεν με απογοήτευσε ποτέ. Αντίθετα, με εφοδίασαν με εργαλεία που με συνοδεύουν μέχρι σήμερα, και γι’ αυτό αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη. Οι δυνατότητες ήταν πάντα εκεί, γενναιόδωρες και ορατές σε όσους ήθελαν να τις αξιοποιήσουν. Κάποιοι, ωστόσο, τις υποτίμησαν, τις αγνόησαν, τις άφησαν να περάσουν. Σήμερα τους συναντώ, και τους βλέπω να είναι οι αυστηρότεροι κριτές του δικού τους χαμένου χρόνου. Γι’ αυτό, στους νέους φοιτητές θα έλεγα με έμφαση: μην πέσετε σε αυτή την παγίδα, ολοκληρώστε τις σπουδές σας όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Πιστέψτε με, οι ευκαιρίες εκεί έξω σας περιμένουν.

Είχα την τύχη να σπουδάσω δίπλα σε καθηγητές που, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ήταν πραγματικά φωτισμένοι, όχι απλώς επιστήμονες υψηλού επιπέδου, αλλά κυρίως άνθρωποι. Άνθρωποι που στέκονταν δίπλα μας σε μια εποχή ιδιαίτερα δύσκολη για την τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα μας. Δεν διέθεταν πλήρως εξοπλισμένα εργαστήρια, δεν είχαν foundations ούτε μεγάλους δωρητές να τους στηρίζουν. Είχαν, όμως, κάτι που δεν αγοράζεται, το πάθος να μεταδώσουν, την αυστηρότητα να απαιτούν και την ανθρωπιά να στέκονται δίπλα στον φοιτητή. Με αυτά τα εφόδια έφτιαξαν μια πραγματική «μήτρα επιστημονοσύνης», από την οποία βγήκαν ερευνητές και επιστήμονες που διέπρεψαν στα πιο διακεκριμένα πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα του κόσμου. Σε όσους σπουδάζουν σήμερα στο ΕΜΠ θα ήθελα να πω, ότι αυτό που έχετε δίπλα σας είναι πολύτιμο, μην το υποτιμάτε.

Τα χρόνια μας στο Πολυτεχνείο, από το 1987 έως το 1992, δεν είχαν τη λάμψη που ίσως φαντάζεται κανείς. Δεν υπήρχαν αθλητικές ομάδες, αδελφότητες ή κωπηλατικές ομάδες, υπήρχε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, η ανάγκη να επιβιώσουμε και να διαπρέψουμε σε δύσκολα χρόνια για τη χώρα μας. Αντλούσαμε δύναμη από δύο αναλλοίωτες πηγές, πρώτα την Οικογένεια και έπειτα το Πολυτεχνείο, οι οποίες μας έδωσαν στον μέγιστο βαθμό ό,τι χρειαζόμασταν για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα. Μπορεί να μην σηκώσαμε κύπελλα και να μην καταχειροκροτηθήκαμε σε γήπεδα, αλλά υψώσαμε με θάρρος το βλέμμα μας προς τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια και πολυτεχνεία του κόσμου και πετύχαμε. Όσοι από εμάς βρήκαν τον δρόμο για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό, διέπρεψαν. Γιατί το ΕΜΠ δεν μας έδωσε απλώς γνώση, μας έδωσε αντοχή, αυστηρότητα σκέψης και την ακλόνητη πεποίθηση ότι μπορούμε να σταθούμε ισάξιοι οπουδήποτε. Για εκείνα τα χρόνια είμαι, και θα παραμένω, ανυπόκριτα υπερήφανος.

Αν μου ζητούσε κανείς να αναφέρω το μεγαλύτερο δώρο του Πολυτεχνείου, δεν θα δίσταζα να παραδεχθώ ότι ήταν οι άνθρωποί του. Εκείνοι οι νέοι με τους οποίους καθίσαμε πλάι-πλάι σε αίθουσες και εργαστήρια, που μοιραστήκαμε όνειρα και ανησυχίες, βρίσκονται σήμερα σε κάθε γωνιά του πλανήτη, διαμορφώνοντας αγορές, χτίζοντας επιχειρήσεις, επηρεάζοντας αποφάσεις. Το δίκτυο που γεννήθηκε στους διαδρόμους του ΕΜΠ έχει εξελιχθεί σε ένα από τα ισχυρότερα δίκτυα επιχειρηματικής και θεσμικής παρουσίας, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Είμαι υπερήφανος που σήμερα, καλώντας έναν φίλο από αυτό το δίκτυο, μπορώ να μοιραστώ επιστημονικές εξελίξεις, να εκφράσω ανησυχίες, ίσως ακόμα σε κάποιο βαθμό να «συναποφασίσω» για ό,τι επιστημονικά έρχεται, και για ό,τι ακόμα δεν έχουμε φανταστεί.

Πέρα από κάθε επαγγελματική αξία, αυτό που παραμένει ακλόνητο σήμερα είναι η φιλία. Γι’ αυτό, στους νέους συναδέλφους που σήμερα διανύουν τα δικά τους χρόνια στο Πολυτεχνείο θα ήθελα να πω με έμφαση, επενδύστε στους ανθρώπους δίπλα σας. Οι σημερινοί σας φίλοι και συμφοιτητές είναι οι αυριανοί σας συνοδοιπόροι.