Στα χρόνια, μετά το 1970, στη σχολή των Αγρονόμων Τοπογράφων Μηχανικών συντελέστηκαν ριζικές ανατροπές. Αναθεωρήθηκε το πρόγραμμα σπουδών, τα χρόνια σπουδών από τέσσερα έγιναν πέντε, οι νέοι καθηγητές ότι δίδασκαν το προδιάγραφαν σαν προσωρινό, διέβλεπαν εφαρμογές που φάνταζαν οραματικές. Μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας και τα εργαστήρια, θεωρία, έρευνα, επιστημονική γνώση και αμφισβήτηση προχωρούσαν μαζί.

Έξω, από το 1972, στο προαύλιο και στους δρόμους γινόταν η πρακτική άσκηση: ενάντια στη βία και την αυθεντία της άγνοιας, ενάντια στη δικτατορία. Αγαπήσαμε την ταράτσα του κτηρίου Γκίνη γιατί έγινε χώρος ελευθερίας, ο τόπος των γενικών μας συνελεύσεων, όπου δεν είχε ισχύ καμιά απαγόρευση, είτε της πρυτανείας είτε της αστυνομίας. Αγαπήσαμε τους χώρους του ΕΜΠ, εντός και πέριξ, γιατί επικοινωνούσαμε (πιο) ελεύθερα άνθρωποι και ιδέες.

Και όταν ορμούσαν μέσα οι αστυνομικοί βεβηλώνοντας, γράφονταν ιστορικές σελίδες για το ΕΜΠ. Η φωτογραφία με το τανκ ενάντια στο πλήθος, τους φοιτητές, σε ένα ακαδημαϊκό ίδρυμα, είναι εμβληματική τόσο για τα χρόνια της δικτατορίας, όσο και τη διαρκή σύγκρουση των σκοταδιστών ενάντια στις αξίες του διαφωτισμού. Και για τα μικρά παιδιά και τους έφηβους. Χρωστάει στους φοιτητές του το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Μπήκα στο Πολυτεχνείο κεντρώος, άθεος, με χριστιανικές καταβολές. Αποφοίτησα υπερασπιστής των κομμουνιστικών ιδεωδών. Ακολούθησα την ίδια πορεία με τη μεγαλύτερη ομάδα των συμφοιτητών μου. Η επίδραση των γονιών, η επιρροή των αδελφιών, η συναναστροφή με φίλους, η κατήχηση και οι απόψεις των δασκάλων, πήραν πιο στέρεη μορφή τα φοιτητικά χρόνια.
Αποφοιτήσαμε ισχυρότερες προσωπικότητες, με αυτοπεποίθηση. «Γεωμέτρες» της γης, χαρτογράφοι της στεριάς, των θαλασσών και του διαστήματος, γνώστες του χώρου και του περιβάλλοντος, επιτέλους συντάκτες του κτηματολογίου. Στην αιχμή της τεχνολογίας, πρωτοπόροι στη χρήση της πληροφορικής, αξιοποιώντας ειρηνικά επιτεύγματα της πολεμικής βιομηχανίας.

Η πρώτη μου γνωριμία με το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας ήταν λίγους μήνες πριν τη σύλληψη και πολύμηνη κράτηση στο ΕΑΤ ΕΣΑ, μαζί με άλλους καθηγητές, του κοσμήτορα Βέη, εξέχουσας φυσιογνωμίας στη σχολή και στον επιστημονικό του τομέα παγκόσμια. Στο πλαίσιο της απεργίας μας, με αιτήματα σπουδαστικά και επαγγελματικά, συναντηθήκαμε με τον Πρόεδρο του ΤΕΕ, και πρώην κοσμήτορα της σχολής. Μας δέχθηκε στο γραφείο του, μεσημέρι με κατεβασμένες τις γρίλιες: συζήτηση που στο σκηνικό και στο περιεχόμενο της προσομοίαζε με ανάκριση σε κρατητήριο.

Χρόνια μετά το ΤΕΕ συνδέθηκε σε σταθερή βάση με το ΕΜΠ και τις άλλες πολυτεχνικές σχολές, παράγοντας και διεκδικώντας θέσεις για την παιδεία, την εκπαίδευση, τη χρηματοδότηση των ΑΕΙ, τις μεταπτυχιακές σπουδές, τη διαρκή επιμόρφωση των μηχανικών, την ανάπτυξη. Δυο φορές οι εκλογές του ΤΕΕ πραγματοποιήθηκαν στο Πολυτεχνείο. Ήταν οι πιο μαζικές σε συμμετοχή.

Είμαστε δεμένοι με το Πολυτεχνείο. Η επίδραση του είναι ενσωματωμένη στην ύπαρξη μας. Όχι απλά σαν ισχυρή ανάμνηση. Τι είναι οι σπουδές στο Πολυτεχνείο; Πολλά —και πάντα ανεπαρκή— χρόνια θεωρητικής διδασκαλίας, που άφηναν κενά στην πράξη, αλλά ταυτόχρονα σε καθιστούσαν ικανό, διά βίου, να αναζητάς τη νέα γνώση και να την εφαρμόζεις. Του οφείλουμε εσαεί.