Ονομάζομαι Ασημίνα Πελεγρή και είμαι καθηγήτρια αεροδιαστημικής και διευθύντρια του τμήματος Μηχανολογίας και Αεροδιαστημικής στο Πανεπιστήμιο Rutgers, το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Νέας Υερσέης στις ΗΠΑ. Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο — και ειδικότερα η Σχολή Μεταλλειολόγων – Μεταλλουργών Μηχανικών — έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, καθώς εκεί πραγματοποίησα τις προπτυχιακές μου σπουδές.

Η ειδικότητά μου ήταν στη Μεταλλουργία, με κατεύθυνση στην Επιστήμη και Τεχνολογία Υλικών. Προέρχομαι από μια οικογένεια στην οποία είμαι η πρώτη γενιά που σπούδασε στο πανεπιστήμιο, και από πολύ μικρή ηλικία είχα μια φυσική κλίση προς τη μηχανική — και ιδιαίτερα προς οτιδήποτε πετάει. Τα αεροπλάνα, οι μηχανισμοί πτήσης και η αεροδυναμική με μάγευαν από παιδί. Εκείνη την εποχή, στην Ελλάδα, οι επιλογές για κάποιον με τέτοια ενδιαφέροντα ήταν περιορισμένες. Η Σχολή Ικάρων ήταν μία από αυτές, όμως για μένα —ως γυναίκα τότε— δεν ήταν μια ρεαλιστική επιλογή. Έτσι στράφηκα προς τα μηχανολογικά τμήματα, αναζητώντας έναν δρόμο που θα μπορούσε να με οδηγήσει σε μεταπτυχιακές σπουδές και επαγγελματική εξειδίκευση στον τομέα που αγαπούσα.

Μία από τις πιο έντονες και αγαπημένες μου αναμνήσεις από τα φοιτητικά μου χρόνια είναι η ομαδική εργασία που κάναμε στο τέταρτο έτος για τον σχεδιασμό ενός εργοστασίου εμπλουτισμού. Ήμασταν μια ομάδα 5-6 ατόμων που δουλεύαμε πάντα μαζί — παρέες που χτίστηκαν μέσα από τις δυσκολίες των μαθημάτων και που εξελίχθηκαν σε φιλίες ζωής. Εκείνα τα χρόνια μας έδεσαν πραγματικά. Δεν μπορώ να μη θυμηθώ και τον Δρ. Παπαδημητρίου στη μεταλλογνωσία. Είχε έναν πολύ χαρακτηριστικό τρόπο να εξηγεί τη μετακίνηση των ηλεκτρονίων μέσα στα υλικά — μια έκφραση που, όποιος έχει περάσει από το μάθημά του, σίγουρα θα θυμάται με χαμόγελο.

Και βέβαια, ποιος μπορεί να ξεχάσει το μάθημα των Οικονομικών! Σπάνια κάποιος το περνούσε με την πρώτη. Θυμάμαι να κλείνει ολόκληρο το κτήριο των Πολιτικών Μηχανικών στην Πατησίων για να χωρέσουν όλοι οι φοιτητές, φρέσκοι και παλιοί, που προσπαθούσαν ξανά και ξανά. Ιδιαίτερη θέση στις αναμνήσεις μου έχουν και οι ερευνητικές εκδρομές — στη Μήλο, στη Νάξο, και φυσικά οι επισκέψεις στις βιομηχανίες. Ήταν μοναδικές εμπειρίες που έδεναν τη θεωρία με την πράξη και μας έδιναν μια πρώτη, πολύτιμη ματιά στον πραγματικό κόσμο του επαγγέλματος.

Το γεγονός ότι στο τμήμα μεταλλουργίας υπήρχε μικρός αριθμός φοιτητών στην ειδικότητα —ήμασταν μόλις 40 άτομα— και διδασκόμασταν από καθηγητές με μεταπτυχιακό στο εξωτερικό, όπως ο Δρ. Παναγόπουλος, συνέβαλε ουσιαστικά στην εξέλιξή μου και την επαγγελματική μου πορεία στην αεροδιαστημική. Κατ’ αρχήν βοήθησε στην επιλογή ενός σύγχρονου αντικειμένου για την διπλωματική μου διατριβή στη φυσική στερεάς κατάστασης και τα σύνθετα υλικά. Επίσης είχα πολλά μαθήματα κάθε εξάμηνο, κι αυτό με ώθησε να οργανώνομαι, να συνεργάζομαι και να αναπτύξω ισχυρό εργασιακό ήθος. Παράλληλα, απέκτησα πολύ γερά θεμέλια στα μαθήματα κορμού (μαθηματικά, φυσική, χημεία). Αυτή η εκπαίδευση μου έδωσε τη δυνατότητα να αλλάξω επιστημονικό πεδίο και να ασχοληθώ με την αεροδιαστημική μηχανική, με έμφαση στα υλικά για ακραία περιβάλλοντα. Πιο πρόσφατα, η ερευνητική μου ενασχόληση έχει στραφεί προς τη μελέτη των μηχανικών ιδιοτήτων της λευκής ουσίας του ανθρώπινου εγκεφάλου, με εφαρμογές στη διάγνωση τραυματικής εγκεφαλικής βλάβης και νευροεκφυλιστικών νοσημάτων.

Αναγνωρίζω ότι αυτή η εκπαίδευση είναι αποτέλεσμα της στήριξης όλων των Ελλήνων πολιτών και μου προσφέρθηκε δωρεάν, γεγονός για το οποίο είμαι βαθιά ευγνώμων. Εύχομαι και οι νέες γενιές φοιτητών να αναγνωρίσουν την αξία του πτυχίου τους και των σπουδών που πραγματοποιούν στο ΕΜΠ. Η συμβουλή μου προς τους νέους φοιτητές είναι να ανοίξουν τα φτερά τους και να αγκαλιάσουν όλες τις δυνατότητες που τους προσφέρονται. Η φοίτηση στο Πολυτεχνείο δεν είναι το τέλος του δρόμου· εύχομαι να είναι η αρχή μιας ζωής γεμάτης επιστημονική αναζήτησης, ερευνητικών προκλήσεων και προσωπικών επιτυχιών.

Σας ευχαριστώ θερμά για την ευκαιρία να εκφράσω την αγάπη και την εκτίμησή μου για τη Σχολή Μεταλλειολόγων – Μεταλλουργών Μηχανικών και για το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Εύχομαι το Πολυτεχνείο να συνεχίσει να εμπνέει και να διαμορφώνει γενιές επιστημόνων με όραμα, ακεραιότητα και πάθος για γνώση.