Το 1977 ξεκίνησα τις σπουδές μου στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ). Τα επόμενα πέντε χρόνια είχαν βαθιά επίδραση στη ζωή μου και στην μετέπειτα ακαδημαϊκή μου πορεία. Ήταν η περίοδος κατά την οποία είχα την τύχη να καθοδηγηθώ από κορυφαίους καθηγητές, αλλά και να δημιουργήσω φιλίες που παραμένουν ζωντανές μέχρι και σήμερα. Ήταν επίσης μια εποχή γενικής αισιοδοξίας στην Ελλάδα, μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Τα περισσότερα μαθήματά μου γίνονταν στην ιστορική Πολυτεχνειούπολη της Πατησίων. Εκείνη την περίοδο, το ΕΜΠ διέθετε εξαιρετικό διδακτικό προσωπικό, με πολλούς καθηγητές διεθνούς φήμης, τόσο ως ερευνητές όσο και ως δασκάλους. Από όλους αυτούς, ο καθηγητής που άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή επάνω μου ήταν ο Θεοδόσιος Τάσιος, του οποίου το έργο σε πολλούς και διαφορετικούς τομείς είναι θρυλικό, ενώ η κατανόηση της μηχανικής ήταν ασύγκριτη. Το ίδιο σημαντική ήταν και η ικανότητά του να απλοποιεί εξαιρετικά πολύπλοκα προβλήματα μηχανικής, απομονώνοντας τα βασικά τους στοιχεία με τρόπο κατανοητό και ξεκάθαρο. Φοιτητές από άλλα τμήματα – ακόμα και από άλλα πανεπιστήμια – έρχονταν να παρακολουθήσουν τις διαλέξεις του. Είχα την τύχη ο Καθηγητής Τάσιος να αναλάβει την επίβλεψη της διπλωματικής μου εργασίας. Υπήρξε ο ιδανικός μέντορας. Είχα τη μοναδική ευκαιρία και τιμή να περνώ πολύ χρόνο μαζί του συζητώντας για την εργασία μου, στην οποία συνέβαλε ουσιαστικά. Μέσα από αυτές τις συναντήσεις, ανακάλυψα τη βαθιά του γνώση σε τόσους πολλούς τομείς – από την πολιτική και τη φιλοσοφία μέχρι την τέχνη και την αρχαία ελληνική τεχνολογία – και ήταν πάντα πρόθυμος να μοιραστεί μαζί μου τη σοφία του.

Οι φιλίες που έκανα στο ΕΜΠ με συντροφεύουν για μια ζωή. Ήμουν απίστευτα τυχερός να περιβάλλομαι από χαρισματικούς συμφοιτητές, που ήταν επίσης ευγενικοί, συμπονετικοί και πρόθυμοι να γίνουν φίλοι μου. Περάσαμε αμέτρητες ώρες μαζί: παρακολουθώντας μαθήματα (οι αίθουσες του κτιρίου Γκίνη έγιναν το δεύτερο σπίτι μας), διαβάζοντας (πάλι στο κτίριο Γκίνη!), τρώγοντας μαζί (στη σχολή ή στις γύρω γειτονιές), πηγαίνοντας σινεμά (Star Wars, The American Friend, Stalker, The Shining, Blade Runner, Raiders of the Lost Ark και τόσες άλλες ταινίες αυτής της σπουδαίας εποχής του κινηματογράφου), χορεύοντας και διασκεδάζοντας, ταξιδεύοντας (η εκπαιδευτική εκδρομή στα υδροηλεκτρικά φράγματα της Δυτικής Ελλάδας – και οι μέρες που ακολούθησαν στην Κέρκυρα – ήταν αξέχαστες), και πάνω απ’ όλα συζητώντας – για τα πάντα. Τις περισσότερες φορές συμφωνούσαμε· κάποιες λίγες, διαφωνούσαμε. Αλλά πάντα υπήρχε αυτή η μαγεία. Πάνω από 40 χρόνια μετά την αποφοίτηση, κάθε φορά που βλέπω έναν συμφοιτητή μου, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Αυτοί είναι οι δεσμοί που κρατούν για πάντα.

Όταν έφτασα στη Νέα Υόρκη για να κάνω το διδακτορικό μου, κατάλαβα αμέσως ότι τα πέντε χρόνια στο ΕΜΠ δεν θα μπορούσαν να επαναληφθούν. Και αυτό ήταν εντάξει. Το ΕΜΠ μου έδωσε τη γερή βάση που χρειαζόμουν για να συνεχίσω τις σπουδές μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο και να ξεκινήσω την ακαδημαϊκή μου καριέρα. Αυτή τη βάση, μαζί με τις αμέτρητες και αξέχαστες αναμνήσεις, θα τις κουβαλώ πάντα με ευγνωμοσύνη.