Μπήκα στο Πολυτεχνείο το 1973. Με το που ξεκίνησαν τα μαθήματα, έγιναν τα γεγονότα της 17ης Νοέμβρη και νόμισα ότι δεν θα ξανανοίξει ποτέ. Ευτυχώς, μετά από λίγο όλα ξαναπήραν τον ρυθμό τους.

Το Πολυτεχνείο το λέγαμε «Σχολείο», γιατί σε αντίθεση με τις άλλες Ανώτατες Σχολές έπρεπε να έχουμε καθημερινή παρακολούθηση. Δεν θα ξεχάσω το πρώτο μάθημα μηχανολογικού σχεδίου με τον αείμνηστο Δανιήλ μάθαμε πώς να διπλώνουμε τα σχέδια.

Τα πρώτα δύο έτη, που είχαμε κοινά μαθήματα με τους πολιτικούς μηχανικούς, τους χημικούς, τους αρχιτέκτονες, υπήρχε μια ωραία ανάμιξη που δημιουργούσε μια πολύ ευχάριστη, παρεΐστικη ατμόσφαιρα.

Με τη Μεταπολίτευση, η κατάσταση άλλαξε. Η πολιτικοποίηση δημιούργησε σφοδρές αντιπαραθέσεις, που όμως ήταν πολύ χρήσιμες στο να διαμορφώσουν ιδεολογικές κατευθύνσεις και κοινωνικούς προβληματισμούς, αν και σε έναν βαθμό λειτουργούσαν ανταγωνιστικά με το μαθησιακό σύστημα.

Αυτό που θυμάμαι πάντως όλα τα χρόνια ήταν η έντονη δουλειά και ο ασύλληπτος όγκος μαθημάτων. Ήμασταν η τελευταία χρονιά που βγαίναμε Μηχανολόγοι – Ηλεκτρολόγοι, δηλαδή «πανεπιστήμονες».

Προλάβαμε και τη μετεγκατάσταση των εργαστηρίων στου Ζωγράφου. Μεγάλη πρόοδος για κείνη την εποχή. Νιώθαμε περήφανοι που είχαμε μηχανήματα εφάμιλλα με αυτά των ξένων πανεπιστημίων.

Αν η διαβάθμιση των Ανωτάτων Σχολών γινόταν με βάση το ερευνητικό τους έργο, τότε εκείνη την εποχή το Πολυτεχνείο δεν είχε πολλά να δείξει. Όμως, είχε εξαιρετικούς δασκάλους κι αυτό το κατάλαβα όταν πήγα για μεταπτυχιακά στο Imperial College, όπου σε γνωστικό επίπεδο ήμουν μπροστά από όλους τους ξένους συμφοιτητές μου.

Ελπίζω να συνεχίσει να είναι το πρώτο Ίδρυμα στην Ελλάδα και να παράγει καλούς μηχανικούς και ολοκληρωμένους πολίτες.