Από παιδί με μάγευε ο κόσμος γύρω μου – όχι μόνο τα φαινόμενα που μπορούσα να δω, αλλά κυρίως οι αόρατες δυνάμεις που διαμόρφωναν τον καιρό, το κλίμα και τις ατμοσφαιρικές μεταβολές. Αυτή η έμφυτη περιέργεια εξελίχθηκε σε έντονο ενδιαφέρον για τις φυσικές επιστήμες. Αργότερα, κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, με γοήτευσε ιδιαίτερα η κατανόηση της φυσικής πίσω από την αλληλεπίδραση του φωτός με τα συστατικά της ατμόσφαιρας. Το φως, ως φορέας πληροφορίας, και η ατμόσφαιρα, ως πολυδιάστατο πεδίο μελέτης, μου αποκάλυψαν έναν αόρατο αλλά μετρήσιμο κόσμο. Ήταν αυτή η γοητεία που με οδήγησε, το 2008, να επιλέξω την ερευνητική ομάδα Τηλεπισκόπησης με Λέιζερ (LRSU) του ΕΜΠ για την εκπόνηση της διδακτορικής μου διατριβής, υπό την επίβλεψη του Καθηγητή Αλέξανδρου Παπαγιάννη. Από την πρώτη κιόλας ημέρα ένιωσα πως το Πολυτεχνείο δεν ήταν απλώς ένας ακαδημαϊκός θεσμός, αλλά ένας ζωντανός ερευνητικός οργανισμός που ενίσχυε ενεργά τη γνώση, την πειραματική εμπειρία και την καινοτομία. Η διατριβή μου, με τίτλο «Μελέτη τροποσφαιρικών αερολυμάτων με επίγειες και δορυφορικές τεχνικές», αποτέλεσε τη γέφυρα ανάμεσα στη θεωρία και την εφαρμογή· ένα ταξίδι από τον σχεδιασμό προηγμένων οπτικών συστημάτων και την ανάπτυξη εξειδικευμένων οργάνων, μέχρι τη συλλογή και την ανάλυση σύνθετων ατμοσφαιρικών δεδομένων με τη χρήση καινοτόμων τεχνικών τηλεπισκόπησης.

Κατά την περίοδο 2008–2014, είχα την τύχη να συμμετάσχω ενεργά σε πολλές πειραματικές εκστρατείες, πολλές από τις οποίες συντονίζονταν από το ΕΜΠ στο πλαίσιο ευρωπαϊκών ερευνητικών έργων. Ακόμα θυμάμαι τις νυχτερινές μετρήσεις με το Raman lidar – στήνοντας το σύστημα, ελέγχοντας τη σταθερότητα της ευθυγράμμισης και καταγράφοντας δεδομένα κάτω από τα άστρα, με μοναδική συντροφιά τον ήχο του λέιζερ και τον υπολογιστή. Ήταν δύσκολες αλλά μαγικές στιγμές. Ιδιαίτερα αξέχαστη ήταν η συμβολή μας στην παρακολούθηση της ηφαιστειακής σκόνης του Eyjafjallajökull που μεταφέρθηκε από την Ισλανδία πάνω από τον Αττικό ουρανό το 2010, ένα γεγονός που ανέδειξε με τον πιο άμεσο τρόπο τη σημασία της τηλεπισκόπησης για την κατανόηση και διαχείριση φυσικών καταστροφών σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Η ερευνητική μου δραστηριότητα δεν περιορίστηκε μόνο εντός συνόρων. Σύντομα, με ένα Raman lidar τοποθετημένο σε ένα ειδικά διαμορφωμένο όχημα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), ταξίδεψα σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, ακολουθώντας τις τροχιές δορυφόρων και συγκρίνοντας επίγειες με δορυφορικές μετρήσεις αιωρούμενων σωματιδίων. Συμμετείχα σε πειραματικές εκστρατείες, από τις πεδιάδες και τα λιβάδια της Γαλλίας και της Γερμανίας έως τα δάση της ορεινής Βοημίας, στα Λευκά Καρπάθια Όρη της Τσεχίας, υποστηρίζοντας τη μελλοντική αποστολή FLEX – μια φιλόδοξη προσπάθεια παρακολούθησης της φυτικής φωτοσύνθεσης από το διάστημα, μέσω φαινομένων φθορισμού.

Κατά τη διάρκεια αυτών των αποστολών, ήρθα σε επαφή με κορυφαίες ερευνητικές ομάδες και προηγμένα όργανα παρατήρησης, ενώ είχα την ευκαιρία να συμβάλω στην ανάπτυξη και χρήση τεχνικών αποπόλωσης lidar – ένα πεδίο στο οποίο εργάστηκα πρώτος συστηματικά στην Ελλάδα, υπό την καθοδήγηση και την υποστήριξη της ομάδας του Πολυτεχνείου. Η εμπειρία τού να στήνεις εξοπλισμό σε απομακρυσμένες περιοχές, να συλλέγεις δεδομένα κάτω από αντίξοες συνθήκες και να παρακολουθείς τις “αναπνοές” της ατμόσφαιρας, ήταν από τις πιο συναρπαστικές και εκπαιδευτικές περιόδους της ζωής μου.

Αυτά τα πρώτα δειλά επιστημονικά βήματα συνοδεύονταν και από τη γνώριμη καθημερινότητα του Πολυτεχνείου. Τις ατέλειωτες ώρες μελέτης στη βιβλιοθήκη, τις σύντομες ανάσες στην καφετέρια με συμφοιτητές που είχαν το ίδιο πάθος και την ίδια ανησυχία. Θυμάμαι ακόμα τις αυθόρμητες συζητήσεις στον διάδρομο του εργαστηρίου, που συχνά κατέληγαν σε ιδέες για νέα πειράματα. Πάνω απ’ όλα, όμως, με συνόδευε πάντα η φράση του καθηγητή μου, Καθηγητή Παπαγιάννη: «Κάθε μέρα στο διδακτορικό, να προσπαθείς να μαθαίνεις κάτι καινούριο». Αυτή η συμβουλή έγινε για μένα κάτι πολύ περισσότερο από επιστημονική οδηγία – έγινε τρόπος ζωής.

Το ΕΜΠ αποτέλεσε όχι μόνο το πλαίσιο εκπαίδευσης αλλά και πηγή έμπνευσης. Μου προσέφερε τα επιστημονικά εργαλεία, την ερευνητική πειθαρχία και την κουλτούρα συνεργασίας που με συνοδεύουν έως σήμερα. Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη που υπήρξα μέλος αυτής της ακαδημαϊκής κοινότητας, και που συνεχίζω να κουβαλώ μαζί μου τις αξίες και τις εμπειρίες που μου πρόσφερε.