Ήταν βράδυ, πριν 65 περίπου χρόνια, όταν έξω από το θυρωρείο του ΕΜΠ της Πατησίων είχε μαζευτεί κόσμος που σπρωχνόταν, προσπαθώντας να πλησιάσει τον υπάλληλο με τους μαγικούς καταλόγους των επιτυχόντων στις εισαγωγικές εξετάσεις.

Τότε δεν υπήρχαν οι σημερινοί τρόποι ενημέρωσης. Ήρθε η σειρά μου, ήρθε η λύτρωση, ήταν εκεί το επώνυμό μου, τα δύο μου ονόματα και το όνομα του πατέρα μου, δεν μπορεί να ήταν λάθος.

Το Πολυτεχνείο ήταν ένα όνειρο ζωής. Ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος, οι νέοι φοιτητές και οι πολύ λίγες αναλογικά φοιτήτριες γέμιζαν τα αμφιθέατρα τις αίθουσες και το προαύλιο, ενώ ακουγόταν συχνά στις συνομιλίες τους το «κύριε συνάδελφε» και «δεσποινίς συνάδελφε». Αξίζει να αναφερθεί πως όλες οι δραστηριότητες χωρούσαν στα 20 στρέμματα της Πατησίων.

Οι παραδόσεις των περισσότερων καθηγητών, τους οποίους συχνά συνόδευαν επιμελητές, βοηθοί και παρασκευαστές, ήταν αρκετά τελετουργικές και με χειροκροτήματα. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι καθηγητές ήταν εξαίρετοι επιστήμονες και δάσκαλοι παρόλο που ήταν απρόσιτοι και σπάνια ο φοιτητής τολμούσε να εκφράσει απορίες.

Στη Σχολή μας (Σχολή Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών), υπήρξαμε ιδιαίτερα ευτυχείς γιατί στο τέλος της δεκαετίας του 1950 ήρθε μετά από μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό, ο πολύ νέος τότε καθηγητής, Γεώργιος Βέης, απόφοιτος του ΕΜΠ, δίνοντας νέα πνοή στην επιστήμη της Γεωδαισίας και τους συγγενείς κλάδους. Οι δύσκολες και ως τότε απρόσιτες περιοχές της Γεωδαισίας έγιναν ελκυστικές, με κορωνίδα την εισαγωγή των Τεχνητών Δορυφόρων στο αντικείμενό μας (Δορυφορική Γεωδαισία), που από πολύ νωρίς άνοιξε νέους ορίζοντες. Παράλληλα οι σχέσεις καθηγητή και φοιτητή πέρασαν σε άλλο επίπεδο, χωρίς να κλονισθεί η απόσταση και ο σεβασμός.

Ήταν η αρχή μιας νέας εποχής, που προσωπικά, μου έδωσε λύσεις και ιδέες για την εξέλιξή μου.