Τελειώνοντας το Κολλέγιο Αθηνών, βρισκόμουν σε μια περίοδο αναζήτησης — προσπαθούσα να αποφασίσω ποια κατεύθυνση να ακολουθήσω. Ο πατέρας μου, που ήταν νοσοκόμος και έκανε ενέσεις κατ’ οίκον, είχε επαφή με πολλούς ανθρώπους στο Παλαιό Φάληρο. Ανάμεσά τους ήταν και ο καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, ο Αντώνης Λοΐζος. Έτσι, μια μέρα με πήγε να τον συμβουλευτώ.

Η πρώτη ερώτηση που μου έκανε ο κος Λοΐζος ήταν: «Ποια μαθήματα σου αρέσουν;» Του απάντησα χωρίς δεύτερη σκέψη: «Άλγεβρα και Σχέδιο». Και τότε, μου είπε: «Προχώρησε να γίνεις Πολιτικός Μηχανικός».

Η πρόταση του καθηγητή Λοΐζου μου έδινε μια ξεκάθαρη διέξοδο — όχι μόνο για τις σπουδές μου, αλλά και για τις επιχειρηματικές μου αναζητήσεις. Την εποχή εκείνη, η ανοικοδόμηση της Αθήνας δημιουργούσε πλήθος επιχειρηματικών ευκαιριών.

Παράλληλα, είχε ήδη ωριμάσει μέσα μου η ιδέα να δημιουργήσω μια επιχείρηση που θα μπορούσε να προσφέρει στους συμφοιτητές μου τα προϊόντα που χρησιμοποιούσαμε καθημερινά — σε πολύ χαμηλές τιμές και με προσωπική εξυπηρέτηση.

Έτσι, τελειώνοντας τον δεύτερο χρόνο στο Πολυτεχνείο —χωρίς να χρωστάω κανένα μάθημα— ξεκίνησα, με 80.000 δραχμές δανεικά, ένα μικρό μαγαζάκι με εμβαδό μόλις 14 τετραγωνικά μέτρα. Το ονόμασα «Πλαίσιο».

Το εγχείρημα στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία, αλλά φυσικά έχασα τον τρίτο χρόνο των σπουδών μου, καθώς δικαίως κόπηκα στη Μηχανική και στην Αντοχή Υλικών. Ευτυχώς δεν υπήρξε άλλη καθυστέρηση, και έτσι κατάφερα να πάρω το δίπλωμα του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου — αν και ποτέ δεν το αξιοποίησα ως πολιτικός μηχανικός στην πράξη. Αξίζει να αναφέρω πως μου έχουν μείνει αξέχαστα τα διπλά ξενύχτια, ιδιαίτερα κατά τις εξετάσεις της Προόδου, μαζί με τους συμφοιτητές μου που μου προσέφεραν αμέριστη συμπαράσταση και στήριξη.

Αυτό που αποκόμισα όμως, και που αποδείχθηκε ανεκτίμητο, ήταν η αναλυτική σκέψη. Έμαθα να αναλύω κάθε πρόβλημα στις συνιστώσες του, να το συνθέτω ξανά, να ελέγχω την ορθότητά του μέσα από μια συνεχή διαδικασία trial and error και να δημιουργώ τη δική μου βιωματική γνώση, βασισμένη στις πραγματικές συνθήκες της αγοράς.

Με αυτόν τον τρόπο κάλυψα κενά που δεν είχα διδαχθεί θεωρητικά, όπως το management, το marketing και την οικονομική ανάλυση. Κι αυτά ήταν μόνο η αρχή.

Η ανάγκη συνεχούς πρωτοπορίας υπήρξε η κινητήριος δύναμη για τη μέχρι τώρα εξέλιξή μου. Έτσι προέκυψαν:

• Ο πρώτος ηλεκτρονικός υπολογιστής Turbo-X, συναρμολογημένος στα μέτρα του κάθε πελάτη.
• Ο πρώτος κατάλογος στην ελληνική αγορά.
• Η πολυκαναλική εμπειρία, που ξεκίνησε με τον κατάλογο, συνέχισε με το e-shop και συνδυάστηκε με το call center και, φυσικά, με τα καταστήματά μας.
• Η εξαιρετικά επιτυχημένη εισαγωγή μας στο Χρηματιστήριο Αθηνών, με ρεκόρ υπερκάλυψης 395 φορές.
• Η συνεχής αναγνώριση, καθώς για οκτώ συνεχόμενα χρόνια το Πλαίσιο συγκαταλέχθηκε στις 500 ταχύτερα αναπτυσσόμενες επιχειρήσεις της Ευρώπης.
• Η σχεδίαση και δημιουργία του πρωτοποριακού Κέντρου Διανομής στη Μαγούλα, μια επένδυση ύψους € 30 εκατ.
• Η άμεση παράδοση των παραγγελιών κατά την περίοδο των lockdowns, όταν κάθε άλλη εναλλακτική λύση ήταν αδύνατη — μια προσπάθεια που αναγνωρίστηκε και για την οποία τιμήθηκα με το βραβείο «Έλληνας Επιχειρηματίας της Χρονιάς».

Σήμερα, ύστερα από 56 χρόνια συνεχούς προσπάθειας, έχουμε μια εξαιρετική ομάδα 1.700 ανθρώπων, 27 καταστημάτων και πωλήσεις που πλησιάζουν το μισό δις. ευρώ.

Ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους αυτής της διαδρομής ήταν —και παραμένει— οι σπουδές μου στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.