Ως απόφοιτος της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ, κουβαλώ μέσα μου αναμνήσεις που έχουν χαράξει ανεξίτηλα όχι μόνο την επαγγελματική μου πορεία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τον κόσμο.

Τα χρόνια της σχολής ήταν γεμάτα δημιουργία, ένταση, προσπάθεια και αμέτρητες ώρες μέσα στο Πολυτεχνείο. Για εμάς δεν ήταν απλώς ένας χώρος σπουδών· ήταν σχεδόν το δεύτερο σπίτι μας. Περνούσαμε εκεί ολόκληρες ημέρες, από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ, παρακολουθώντας μαθήματα, ανταλλάσσοντας ιδέες, σχεδιάζοντας και δουλεύοντας ακούραστα πάνω στις εργασίες και τις μακέτες μας. Μέσα από αυτή την καθημερινή συνύπαρξη, τις κοινές αγωνίες, τις προθεσμίες και τις μικρές ή μεγάλες επιτυχίες, δημιουργήθηκαν δεσμοί που άντεξαν στον χρόνο. Ακόμη και σήμερα διατηρώ στενή επαφή με πολλούς συμφοιτητές μου, τόσο μέσα από προσωπικές συναντήσεις όσο και από τις συναντήσεις αποφοίτων, γιατί οι φιλίες εκείνης της περιόδου χτίστηκαν πάνω σε εμπειρίες που μοιραστήκαμε με πάθος, αφοσίωση και κοινό όραμα.

Από τις πιο πολύτιμες αναμνήσεις μου ξεχωρίζουν τα εκπαιδευτικά ταξίδια της σχολής. Δεν ήταν απλώς εκδρομές· ήταν πραγματικά ταξίδια ζωής. Μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουμε μοναδικούς και συχνά μακρινούς προορισμούς, να δούμε από κοντά σπουδαία αρχιτεκτονικά έργα και να ανακαλύψουμε πόλεις και πολιτισμούς μέσα από το βλέμμα του αρχιτέκτονα. Οι εμπειρίες αυτές διεύρυναν τους ορίζοντές μου και επηρέασαν βαθιά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τον χώρο, την αισθητική και τον πολιτισμό μέχρι και σήμερα.

Ιδιαίτερη θέση στις αναμνήσεις μου κατέχει το «Καμαρίνι», όπως ονομαζόταν ο προσωπικός χώρος εργασίας που είχε ο κάθε ένας από εμάς. Ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα εργαστήριο ή μια αίθουσα εργασίας. Αποτελούσε σημείο συνάντησης, δημιουργίας και αδιάκοπης δουλειάς. Εκεί περνούσα ατελείωτες ώρες σχεδιάζοντας στο χέρι, επεξεργαζόμενη ιδέες και συναρμολογώντας μακέτες, συχνά μέχρι αργά τη νύχτα.

Ξεχωριστή θέση στην πορεία μου κατέχει και ένας καθηγητής μου, τον οποίο δεν θα ξεχάσω ποτέ. Σε μια κρίσιμη στιγμή των σπουδών μου διέκρινε δυνατότητες που εγώ η ίδια ίσως δεν είχα ακόμη αναγνωρίσει πλήρως. Με πλησίασε και με προέτρεψε να σκεφτώ σοβαρά το ενδεχόμενο να συνεχίσω τις σπουδές μου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Με ενθάρρυνε να πιστέψω περισσότερο στον εαυτό μου, να διεκδικήσω νέες εμπειρίες και να οραματιστώ ένα μέλλον πέρα από τα όρια που τότε θεωρούσα δεδομένα. Η συμβουλή και η εμπιστοσύνη του στάθηκαν καθοριστικές για τη μετέπειτα πορεία μου, ανοίγοντας νέους δρόμους και δίνοντάς μου το θάρρος να ακολουθήσω ένα όνειρο που ίσως διαφορετικά να μην τολμούσα να κυνηγήσω.

Κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιώ ότι το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο δεν μου προσέφερε μόνο γνώσεις και επαγγελματικά εφόδια. Μου χάρισε φιλίες ζωής, μοναδικές εμπειρίες, μέντορες και έναν τρόπο σκέψης που με συνοδεύει μέχρι σήμερα. Για όλους αυτούς τους λόγους, τα χρόνια εκεί θα παραμένουν πάντα ένα από τα πιο αγαπημένα και καθοριστικά κεφάλαια της ζωής μου.