Όταν σε ηλικία 18 ετών συμπλήρωσα το μηχανογραφικό έντυπο των Πανελληνίων Εισαγωγικών Εξετάσεων στα Πανεπιστήμια, το Μετσόβιο Πολυτεχνείο ήταν η πρώτη μου επιλογή. Σήμερα, ακόμη πιστεύω πως ήμουν τυχερή που τα κατάφερα.

Φυσικά το Πολυτεχνείο μου πήγαινε: Ανταποκρινόταν στον έμφυτο ορθολογισμό μου και την αγάπη στους αριθμούς. Αλλά στην πορεία συνειδητοποίησα ότι μου έδωσε πολύ περισσότερα από καλές σπουδές. Μου έδωσε την ευκαιρία να συναντήσω πολλά φωτεινά μυαλά που με πλούτισαν σαν άνθρωπο και κυρίως μου άνοιξε πολλά παράθυρα, που με συνέδραμαν αποφασιστικά στη μετέπειτα πολυκύμαντη πορεία μου. Με εφοδίασε με μια μέθοδο οργάνωσης της δουλειάς και της ζωής μου.

Έζησα πολλές ζωές: Στη διάρκεια της πρώτης, της νεανικής μου δράσης στην αντιδικτατορική αντίσταση, η φοίτηση στο Πολυτεχνείο με βοήθησε να εκτιμήσω τον αυτοπεριορισμό, την εσωτερική πειθαρχία, τη δράση με αποτελέσματα.

Στη διάρκεια της πολύχρονης παρουσίας μου στην πολιτική και τη Βουλή, με βοήθησε να μιλάω λιγότερο, να έχω σταθερούς στόχους, να είμαι όσο μπορώ συγκεντρωμένη στο πιο σημαντικό, ακόμη και όταν αυτό συνοδευόταν από πολιτικό κόστος.

Ως Ευρωπαία Επίτροπος, υπεύθυνη για τη θάλασσα, αξιοποίησα τον προσανατολισμό των σπουδών μου στην αξία του σχεδιασμού, προγραμματικού, χρονικού και χωροταξικού. Την αξία της εκκίνησης από σαφή επιστημονικά δεδομένα, της στάθμισης του κοινού δημοσίου συμφέροντος και των ιδιωτικών συμφερόντων, της συνάντησης της καινοτομίας με την πραγματική ζωή και τις ανάγκες της.

Όταν δούλεψα στις ΗΠΑ για 5 χρόνια, διευθύνοντας το θαλάσσιο πρόγραμμα της Nature Conservancy, εφάρμοσα γνώσεις που νόμιζα δευτερεύουσες: Για τη διοίκηση επιχειρήσεων, τη δημιουργία προτύπων και μοντέλων με βάση τη θεωρία των πιθανοτήτων, την οικονομική αποτίμηση της καθαρής θέσης εταιρειών και προγραμμάτων.

Και τώρα που συνεργάζομαι ως σύμβουλος για το κλίμα με μεγάλους διεθνείς οργανισμούς, προσπαθώ, όπως έμαθα, να βλέπω τη μεγάλη εικόνα, να επιλέγω το κύριο και να έχω τη δύναμη να απορρίπτω τα δευτερεύοντα, με βάση αριθμούς και δεδομένα.

Πριν κάποια χρόνια στην Ουάσιγκτον, όπου είχα τεράστιο budget και ελευθερία επιλογής προσώπων για τις ομάδες μου, ένας τραπεζίτης, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, με ρώτησε γιατί προτιμώ να προσλαμβάνω απόφοιτους του Πολυτεχνείου. Του απάντησα: Δεν είναι ότι προτιμώ τους μηχανικούς. Αλλά πιστεύω ότι αν έχεις πάει στο Πολυτεχνείο, μπορείς να πας παντού. Το πιστεύω και τώρα.