Όταν το 1980 πήρα το πτυχίο μου από τη Σχολή Αγρονόμων και Τοπογράφων του ΕΜΠ, αισθανόμουν πλήρως εξοπλισμένος να αντιμετωπίσω τις προκλήσεις της ζωής. Είχα την τύχη να διδαχθώ από εξαίρετους καθηγητές, όπως ο Γιώργος Βέης, ο Διονύσης Μπαλοδήμος, ο Βαγγέλης Λιβιεράτος, ο Μύρων Μυρίδης και, κυρίως, ο δάσκαλός μου Δημήτρης Ρόκος, ο άνθρωπος που με καθοδήγησε και στα πρώτα ακαδημαϊκά μου βήματα. Η διπλωματική μου για την Ολοκληρωμένη Αξιοποίηση των Φυσικών και Ανθρώπινων Διαθεσίμων, σηματοδότησε όλη τη μετέπειτα επιστημονική και πολιτική μου πορεία. Στη διάρκεια της ακαδημαϊκής μου σταδιοδρομίας, που ξεκίνησε στο Α.Π.Θ., και συνεχίστηκε στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, έλεγα πάντα με περηφάνια στους φοιτητές μου πόσο σημαντικό είναι να είσαι γεωεπιστήμονας, έχοντας σπουδάσει σε ένα κορυφαίο ίδρυμα που σου παρέχει όλα τα εφόδια για να συμβάλεις στην ανάπτυξη σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο.

Νιώθω απεριόριστη ευγνωμοσύνη για τα πέντε χρόνια του Πολυτεχνείου, καθώς δεν μου πρόσφεραν μόνο επιστημονική γνώση, αλλά και βαθιά επίγνωση της σημασίας του σεβασμού προς το περιβάλλον, καθώς και του ρόλου του μηχανικού στην αντιμετώπιση κοινωνικών, οικονομικών και εθνικών ζητημάτων.

Κάθε φορά που περνώ μπροστά από την πύλη της Πατησίων ή ανηφορίζω προς την Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου, με κατακλύζει ένα αίσθημα βαθύτατου σεβασμού και νοσταλγίας, καθώς συνειδητοποιώ πόσο καθοριστικά έχουν επηρεάσει οι εμπειρίες αυτές τις αρχές και τις επιλογές της ζωής μου.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους δασκάλους μου.