Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, πέρα από το αμιγώς ακαδημαϊκό κομμάτι. Στα χρόνια των σπουδών μου γνώρισα ανθρώπους που παραμένουν μέχρι σήμερα καθοριστικοί στη ζωή μου: τη γυναίκα που αργότερα έγινε σύζυγός μου, τον συνιδρυτή μου, αλλά και μερικούς από τους πιο στενούς μου φίλους. Οι σχέσεις αυτές διαμορφώθηκαν μέσα στην καθημερινότητα του Πολυτεχνείου και εξελίχθηκαν φυσικά μαζί με εμάς, πολύ πέρα από τα φοιτητικά χρόνια.

Σε επίπεδο σκέψης, το Πολυτεχνείο με έμαθε να μη φοβάμαι τα σύνθετα προβλήματα. Να τα «σπάω» σε κομμάτια, να τα κοιτάζω από διαφορετικές πλευρές και να επιμένω μέχρι να βγάλουν νόημα. Αυτόν τον τρόπο σκέψης τον συνάντησα ξανά αργότερα, δουλεύοντας με αποφοίτους του ΕΜΠ: υπήρχε μια οικεία, κοινή λογική στον τρόπο που προσεγγίζαμε τα πράγματα, η οποία συχνά ξεχώριζε χωρίς να χρειάζεται να ειπωθεί.

Κοιτώντας πίσω, δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι η επαγγελματική μου διαδρομή θα περνούσε από μια «virtual shoe company» στα εργαστήρια του ΕΜΠ μέχρι τη συμβολή στη δημιουργία μίας από τις πιο γνωστές εταιρείες στην Ελλάδα. Η πορεία δεν ήταν ποτέ ευθεία γραμμή — και μάλλον αυτό είναι το ενδιαφέρον κομμάτι. Είμαι πραγματικά ευγνώμων για όσα μου έδωσε το ΕΜΠ, αλλά και για όσα μου έφερε η ζωή στην πορεία.