Ήταν 2 Νοεμβρίου 1970 όταν μπήκα σε ένα τεράστιο αμφιθέατρο για το πρώτο μου μάθημα στο ΕΜΠ, στην Αθήνα. Ήταν το μάθημα της Χημείας για πολλά Τμήματα. Μια  στιγμή που προκαλεί δέος στον νέο φοιτητή, και που έγινε ακόμη πιο δύσκολη όταν ο καθηγητής ζήτησε από τον πρώτο κάθε Τμήματος να πει τους βαθμούς του και στα έξι διαγωνίσματα εισαγωγής. Η φωνή μου μετά βίας βγήκε όταν μίλησα. Αξέχαστη αρχή μιας πενταετούς εξαιρετικής μαθησιακής εμπειρίας.

Ήμασταν η δεύτερη σειρά του Τμήματος Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών. Δεν υπήρχαν ακόμη καθηγητές. Το πρώτο μας μάθημα στο Τμήμα έγινε το 1972. Τι ευχάριστη αλλαγή, από τις διαλέξεις των 200 φοιτητών σε ένα τμήμα με 12 εξαιρετικούς φοιτητές, που θα μπορούσαν να είχαν εισαχθεί σε οποιοδήποτε τμήμα του ΕΜΠ από τους πρώτους.

Γρήγορα σχηματίσαμε μια ομάδα και φιλίες που κράτησαν μια ζωή, εμπνευσμένοι από τον πρώτο μας καθηγητή, τον Θεόδωρο Λουκάκη, με το απλό, εργατομανές του στυλ αμερικανικού τύπου. Σήκωσε τα μανίκια του και «όργωσε» το Τμήμα για να το ζωντανέψει, εισάγοντας νέα μαθήματα, φέρνοντας δύο ακόμη μέλη ΔΕΠ – τους Αντωνίου και Ιωαννίδη – και χτίζοντας τις υποδομές από το μηδέν. Χωρίς βιβλία, χωρίς εργαστήρια· παρ’ όλα αυτά, σε ένα μαθησιακό περιβάλλον που ενέπνεε. Διακόπηκε για σύντομο διάστημα από τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου 1973. Το ομαδικό μας πνεύμα όμως επικράτησε. Υποστηρίξαμε τον σκοπό και ταυτόχρονα καταφέραμε να συνεργαστούμε με τους τρεις καθηγητές μας και να πάρουμε το πτυχίο μας στην ώρα μας.

Έφυγα για το MIT με πλήρη υποτροφία έρευνας για να εργαστώ στην Υπεράκτια Μηχανική με έναν ακόμη σπουδαίο Έλληνα καθηγητή, τον Χρυσοστομίδη. Το 1979, εξελέγην καθηγητής στο Τμήμα Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, ανέβηκα τις βαθμίδες, έγινα Πρόεδρος του Τμήματος (1994–2003) και ηγήθηκα της επιβίωσης του Τμήματος, όταν αντίστοιχα τμήματα στις ΗΠΑ υποχρεώθηκαν να συγχωνευτούν με μεγαλύτερα. Τιμήθηκα από τη SNAME με το μετάλλιο Blakely Smith για εξαιρετικά επιτεύγματα στην Υπεράκτια Μηχανική, και εκλέχθηκα Επίτιμο Μέλος δια Βίου της SNAME και της ASME. Το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν με τίμησε με μια Επώνυμη Έδρα.

Στη συνέχεια επανεφήυρα τον εαυτό μου, εστιάζοντας στις ανανεώσιμες θαλάσσιες πηγές ενέργειας. Σχεδίασα τον μετατροπέα VIVACE και μου απονεμήθηκαν 13 διπλώματα ευρεσιτεχνίας στις ΗΠΑ, την ΕΕ, και την Βραζιλία. Πρόκειται για μια τεχνολογία συμβατή με το περιβάλλον, βασισμένη σε αστάθειες ρευστομηχανικής, που μιμείται τη δυναμική των ψαριών χωρίς την πολυπλοκότητα της κινηματικής τους. Έχει αναφερθεί περίπου 7.000 φορές, καθώς η κατανόηση της πολύπλοκης υποκείμενης φυσικής και η εμπορική της εφαρμογή μελετώνται διεθνώς.

Έχουν γίνει 8.500 αναφορές στις δημοσιεύσεις μου.

Είναι τιμή μου να θεωρούμαι ανάμεσα στους διακεκριμένους αποφοίτους του αγαπημένου μου ιδρύματος, του ΕΜΠ.