Ήταν 2 Νοεμβρίου 1970 όταν μπήκα σε ένα τεράστιο αμφιθέατρο για την πρώτη μου διάλεξη στο ΕΜΠ, στην Αθήνα. Ήταν το μάθημα της Χημείας για πολλά Τμήματα. Μια εκφοβιστική στιγμή, που έγινε ακόμη πιο δύσκολη όταν ο καθηγητής ζήτησε από τον πρώτο κάθε Τμήματος να πει τους βαθμούς του και στα έξι πανελλαδικά μαθήματα εισαγωγής. Η φωνή μου μετά βίας βγήκε όταν μίλησα. Αξέχαστη αρχή μιας πενταετούς εξαιρετικής μαθησιακής εμπειρίας.

Ήμασταν η δεύτερη σειρά του Τμήματος Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών. Δεν υπήρχαν ακόμη καθηγητές. Το πρώτο μας μάθημα στο Τμήμα το είχαμε το 1972. Τι αναζωογονητική αλλαγή, από τις διαλέξεις των 200 φοιτητών σε ένα τμήμα με 12 εξαιρετικούς φοιτητές, που θα μπορούσαν να έχουν εισαχθεί σε οποιοδήποτε τμήμα του ΕΜΠ από τους πρώτους.

Γρήγορα σχηματίσαμε μια ομάδα και φιλίες που κράτησαν μια ζωή, εμπνευσμένοι από τον πρώτο μας καθηγητή, τον Τεντ Λουκάκη, με το απλό, προσγειωμένο, εργατικό του στυλ αμερικανικού τύπου. Έβαλε τα χέρια του στη δουλειά και «όργωσε» το Τμήμα για να το ζωντανέψει, εισάγοντας νέα μαθήματα, φέρνοντας δύο ακόμη μέλη ΔΕΠ – τους Αντωνίου και Ιωαννίδη – και χτίζοντας τις υποδομές από το μηδέν. Χωρίς βιβλία, χωρίς εργαστήρια· παρ’ όλα αυτά, ένα περιβάλλον μάθησης που ενέπνεε. Διακόπηκε σύντομα από τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου 1973. Το ομαδικό μας πνεύμα επικράτησε. Υποστηρίξαμε τον αγώνα και ταυτόχρονα καταφέραμε να συνεργαστούμε με τους τρεις καθηγητές μας και να φτάσουμε στον στόχο στην ώρα μας.

Έφυγα για το MIT με πλήρη υποτροφία έρευνας για να εργαστώ στην Υπεράκτια Μηχανική με έναν ακόμη σπουδαίο Έλληνα καθηγητή, τον Χρυσοστομίδη. Το 1979, εντάχθηκα στο Τμήμα Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, ανέβηκα τις βαθμίδες, έγινα Πρόεδρος του Τμήματος (1994–2003) και ηγήθηκα της επιβίωσης του Τμήματος, όταν αντίστοιχα τμήματα στις ΗΠΑ υποχρεώθηκαν να συγχωνευτούν με μεγαλύτερα. Τιμήθηκα από τη SNAME με το μετάλλιο Blakely Smith για εξαιρετικές επιδόσεις στην Υπεράκτια Μηχανική, και εκλέχθηκα Επίτιμο Μέλος Δια Βίου της SNAME και της ASME. Το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν με τίμησε με μια Εδραιωμένη Έδρα.

Στη συνέχεια επανεφήυρα τον εαυτό μου, εστιάζοντας στις ανανεώσιμες θαλάσσιες πηγές ενέργειας. Σχεδίασα τον μετατροπέα VIVACE και μου απονεμήθηκαν 11 διπλώματα ευρεσιτεχνίας στις ΗΠΑ και την ΕΕ. Πρόκειται για μια τεχνολογία συμβατή με το περιβάλλον, βασισμένη σε αστάθειες ρευστομηχανικής, που μιμείται τη δυναμική των ψαριών χωρίς την πολυπλοκότητα της κινηματικής τους. Έχει αναφερθεί περίπου 7.000 φορές, καθώς η κατανόηση της πολύπλοκης υποκείμενης φυσικής και η εμπορική της εφαρμογή μελετώνται διεθνώς.
Είναι τιμή μου να θεωρούμαι ανάμεσα στους διακεκριμένους αποφοίτους του αγαπημένου μου ιδρύματος, του ΕΜΠ.