Η είσοδος στο Πολυτεχνείο ήταν για μένα κάτι παραπάνω από την έναρξη των σπουδών μου· ήταν η επιβεβαίωση ενός ονείρου και η εκπλήρωση μιας φιλοδοξίας. Η περηφάνια που ένιωθα, γνωρίζοντας ότι ανήκα πλέον σε μια από τις κορυφαίες, αν όχι την καλύτερη σχολή στην Ελλάδα, ήταν ανεπανάληπτη. Ήταν η αναγνώριση ατελείωτων ωρών μελέτης, θυσιών και μιας αδιάκοπης προσπάθειας να γίνω καλύτερη.

Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν μια συνεχής επιβράβευση της προσπάθειας. Το Πολυτεχνείο δεν ήταν εύκολο, απαιτούσε αφοσίωση και επιμονή για την κατανόηση ενός δύσκολου αντικειμένου. Ωστόσο, κάθε φορά που έλυνα ένα δύσκολο πρόβλημα, που έβλεπα την πρακτική εφαρμογή της θεωρίας, που συνεργαζόμουν με συμφοιτητές σε ένα απαιτητικό project, ένιωθα μια βαθιά ικανοποίηση. Ήταν η απόδειξη ότι η σκληρή δουλειά αποδίδει, ότι η επιμονή φέρνει αποτελέσματα..

Πέρα από τις γνώσεις, το Πολυτεχνείο ήταν το πεδίο όπου συντελέστηκε η ουσιαστική εξέλιξη και ανάπτυξη της σκέψης μου. Έμαθα να σκέφτομαι αναλυτικά, να διασπώ τα πολύπλοκα προβλήματα σε μικρότερα, διαχειρίσιμα κομμάτια, να αναζητώ λύσεις έξω από τα τετριμμένα. Η κριτική σκέψη καλλιεργήθηκε και αυτό με έκανε ικανή να προσεγγίζω οποιοδήποτε πρόβλημα με μεθοδικότητα και καινοτόμο πνεύμα, μια δεξιότητα που αποδείχθηκε πολύ χρήσιμη στην μετέπειτα επαγγελματική μου σταδιοδρομία σε μια εταιρία όπως η P&G. Ωστόσο, σε αυτό το ταξίδι της επαγγελματικής και προσωπικής μου ανάπτυξης, συνειδητοποίησα ότι η τεχνική επάρκεια και η αναλυτική σκέψη, αν και απαραίτητες, δεν αρκούν από μόνες τους. Ο κόσμος των επιχειρήσεων, απαιτεί και άλλες δεξιότητες. Αν θα μπορούσα να δώσω μια συμβουλή στους νέους μηχανικούς και τους σημερινούς φοιτητές, θα ήταν να επενδύσουν εξίσου στην καλλιέργεια των λεγόμενων “soft skills”. Η ικανότητα της συνεργασίας, της αποτελεσματικής επικοινωνίας, της ενσυναίσθησης για να κατανοείς τους συνεργάτες, και της ανθεκτικότητας για να μαθαίνεις από τις αποτυχίες, είναι εξίσου κρίσιμες. Η ηγεσία δεν είναι απλώς η λήψη αποφάσεων, αλλά η ικανότητα να εμπνέεις μια ομάδα να πετύχει έναν κοινό στόχο.

Και βέβαια μέσα σε όλη αυτή την ακαδημαϊκή ένταση, υπήρχε και η υπέροχη φοιτητική ζωή, γεμάτη με καλούς φίλους και συμφοιτητές που μοιράστηκαν μαζί μου κάθε στιγμή. Θυμάμαι τις ατελείωτες ώρες στα αμφιθέατρα, αλλά και τις εξίσου ατελείωτες βραδιές στα φοιτητικά στέκια, όπου οι σημειώσεις έδιναν τη θέση τους σε γέλια, συζητήσεις για το μέλλον, όνειρα και προβληματισμούς. Αυτές οι φιλίες, σφυρηλατημένες μέσα από την κοινή προσπάθεια, τις αγωνίες των εξεταστικών και τις χαρές των επιτυχιών, παραμένουν ζωντανές και αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου.

Eύχομαι σε όλους τους φοιτητές να αξιοποιήσουν κάθε στιγμή αυτής της μοναδικής περιόδου για να χτίσουν όχι μόνο γνώσεις αλλά και χαρακτήρα. Και σε όλους εμάς τους αποφοίτους, ας συνεχίσουμε να δημιουργούμε, να καινοτομούμε και να διαπρέπουμε, κουβαλώντας πάντα με περηφάνια τα θεμέλια που μας έδωσε το αγαπητό μας Πολυτεχνείο.