Μετά την αποφοίτησή μου από το λύκειο, εισήχθην το 1982 στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ). Ωστόσο, επέλεξα να συνεχίσω τις σπουδές μου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έτσι, κατά μία ενδιαφέρουσα συγκυρία, η επαγγελματική μου σχέση με το ΕΜΠ προηγήθηκε της ακαδημαϊκής μου πορείας σε αυτό.

Συγκεκριμένα, με την επιστροφή μου από τις ΗΠΑ για την εκπλήρωση των στρατιωτικών μου υποχρεώσεων ως σμηνίας στην Πολεμική Αεροπορία, υπηρετούσα τις πρωινές ώρες στο Κέντρο Μηχανογράφησης της Αεροπορίας, ενώ παράλληλα εργαζόμουν σε ερευνητικά προγράμματα του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ, τα οποία χρηματοδοτούνταν από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ως μέλος της ερευνητικής ομάδας των καθηγητών Πρωτονοτάριου, Στασινόπουλου και Συκά, ασχολήθηκα με την ανάπτυξη μοντέλων προσομοίωσης και την εφαρμογή της θεωρίας ουρών αναμονής στον τομέα των τηλεπικοινωνιών.

Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής μου θητείας και σχεδόν δύο έτη ερευνητικής δραστηριότητας, ο καθηγητής Πρωτονοτάριος μου πρότεινε να παραμείνω στο ΕΜΠ για την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής, πρόταση την οποία απεδέχθην. Υπό την επίβλεψη του καθηγητή Γιώργου Στασινόπουλου, ενός ακαδημαϊκού με διεθνή παιδεία και κοσμοπολίτικη αντίληψη, η οποία ταίριαζε απόλυτα με τη δική μου οπτική, ολοκλήρωσα το διδακτορικό μου με αντικείμενο τα δίκτυα ΑΤΜ, τα οποία εκείνη την περίοδο βρίσκονταν ακόμη σε πρώιμο στάδιο.

Διατηρώ εξαιρετικά ζωντανές και θετικές αναμνήσεις από τα χρόνια μου στο Πολυτεχνείο, κυρίως χάρη στους ανθρώπους που γνώρισα, στις γόνιμες επιστημονικές συζητήσεις και στη μοναδική ευκαιρία να γνωρίσω εκ των έσω τον τρόπο λειτουργίας της ευρωπαϊκής βιομηχανίας και της διακρατικής συνεργασίας μέσω της συμμετοχής μου σε πλήθος ευρωπαϊκών ερευνητικών έργων. Η διεθνής αυτή εμπειρία υπήρξε καθοριστική για την επαγγελματική μου εξέλιξη.

Η τεχνογνωσία που ανέπτυξα κατά την περίοδο αυτή, ιδίως ως γύρω από τη σύμπραξη διαφορετικών ερευνητικών φορέων στη βάση κοινών στρατηγικών στόχων, απετέλεσε το εφόδιο που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τον μελλοντικό εργοδότη μου, το Ελβετικό Κέντρο Ηλεκτρονικής και Μικροτεχνολογίας (CSEM). Για τον λόγο αυτό, μου ανετέθη ο νεοσύστατος τότε Τομέας Επικοινωνιών του οργανισμού, γεγονός που μου έδωσε τη δυνατότητα να συγκροτήσω τις πρώτες πανευρωπαϊκές κοινοπραξίες οι οποίες διαμόρφωσαν το πρότυπο 3G, τόσο σε επίπεδο ραδιοτεχνολογιών όσο και τεχνολογιών δικτύων. Μάλιστα, η ομάδα μου κατέγραψε μια παγκόσμια πρωτιά, επιτυγχάνοντας την πρώτη ολοκληρωμένη κλήση 3G, ενώ παράλληλα είχα την τιμή να εκπροσωπώ την Ελβετία στις διεργασίες διεθνούς τυποποίησης των τεχνολογιών 3G.

Χωρίς τις γνώσεις, τις δεξιότητες και τον τρόπο σκέψης που καλλιέργησα στο Πολυτεχνείο, δεν θα είχα τη δυνατότητα να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του ιδιαίτερα σύνθετου πεδίου των βιομηχανικών συνεργασιών και στρατηγικών συμμαχιών.

Εξίσου σημαντική υπήρξε η αυτοπειθαρχία που μου δίδαξε το Πολυτεχνείο. Το χαρακτηριστικό αυτό αποδείχθηκε ανεκτίμητο στη μετέπειτα πορεία μου στην Accenture. Η ανάπτυξη ενός συμβουλευτικού οργανισμού από μερικές δεκάδες σε αρκετές χιλιάδες επαγγελματίες, καθώς και η επιτυχής υλοποίηση ιδιαίτερα σύνθετων έργων για τους μεγαλύτερους οργανισμούς της χώρας, δεν θα ήταν εφικτές χωρίς την πειθαρχία, τη συστηματική όσο και δημιουργική προσέγγιση στην επίλυση περίπλοκων προβλημάτων και την νοοτροπία παραγωγής αποτελέσματος που το Πολυτεχνείο συνέβαλε καθοριστικά στο να αναπτύξω.

Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο αποτελεί διαχρονικά κοιτίδα αριστείας, συγκεντρώνοντας ανθρώπους με υψηλό επίπεδο γνώσεων, δημιουργικότητα και έμφυτη τάση προς την καινοτομία. Αισθάνομαι ιδιαίτερη υπερηφάνεια που ανήκω στην κοινότητα των αποφοίτων του και ανυπομονώ να δω τις επόμενες γενιές φοιτητών και καθηγητών να συμβάλλουν στη διαμόρφωση του τεχνολογικού και αναπτυξιακού μοντέλου της Ελλάδας.